نقل كرده است. در پایان كتاب كفایة النصوص خزاز نیز اجازه‌اى به خطّ سدیدالدّین براى عبدالله‌ بن على‌ بن زهره و فرزند او محمّد بن عبدالله‌ بن على وجود دارد كه در پایان آن تاریخ ٥٨٤ هجرى ذكر شده است؛[٤٦٤] بنابراین، ایشان از علمای قرن ششم محسوب می‌شوند. این رساله در باب قبله و روش تعیین آن در شهرهای دور از مكّه، آمده است.[٤٦٥] متن این رساله در جلد ٨١ در صفحات ٧٣ تا ٨٩ آمده است.

١٦ـ رسالة فی التفسیر

این رساله به روایت از "سعد بن عبدالله الأشعری القمی" ‌بوده و سیّد محمّدحسین حسینى جلالى‌ در کتاب فهرس التراث از قول محمّدباقر بهبودی نقل کرده که این رساله در حقیقت همان رساله‌ی محکم و متشابه سیّدمرتضی است.[٤٦٦] نجّاشی درباره‌ی سعد بن عبدالله می‌فرماید:

«شیخ هذه الطائفة و فقیهها و وجهها. كان سمع من حدیث العامة شیئاً كثیراً و سافر فی طلب الحدیث‌.»[٤٦٧]

موضوع این رساله، انواع آیات قرآن و كیفیّت جمع بین قرآن و روایاتی كه دالّ بر تحریف آن می‌كند، نبوده و متن آن در جلد ٨٩ در صفحات ٦٠ تا ٧٣ آمده است.

١٧ـ رسالة المحکم و المتشابة

این رساله از ابوالقاسم، على‌ بن حسین‌ بن موسى، مشهور به سیّدمرتضى علم‌الهدى بوده كه علّامه حلّى او را معلّم شیعه‌ی امامیه خوانده است‌. وى "نقیب طالبیان" در عصر خویش بود. او از نظر منزلت علمى و اعتبار فقهى در مرتبت بسیار والایى قرار داشت كه كمتر كسى در آن عصر به پایه‌ی آن نایل آمده است. سیّد مرتضی تمام این رساله را به نقل از تفسیر نعمانی آورده است و علّامه مجلسی نیز تمام آن را به ‌عنوان مقدّمه‌ی تفسیر نعمانی در ابتدای جلد ٩٠ ذکر کرده؛ امّا نامی از نویسنده‌ی آن نمی‌برد.[٤٦٨]

[٤٦٤]. موسوعة طبقات الفقهاء، شیخ جعفر سبحانی، ج٦، ص١١٦.

[٤٦٥]. الذریعة إلی تصانیف ‌الشیعة، ج‌١، ص٥٢٧.

[٤٦٦]. فهرس التراث، سیّد محمّدحسین حسینى جلالى‌، ج١، ص٣٣٠.

[٤٦٧]. رجال نجّاشی، ص١٧٧، ش٤٦٧.

[٤٦٨]. الذریعة إلی تصانیف ‌الشیعة، ج‌٢٠، ‌ص ١٥٥.