٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص

حدیث حوزه - حدیث حوزه - الصفحة ٩٥ - هماهنگی در اخبار فدک

عبدالرحمان ‌بن أبی‌بکر عن یزید الرقاشی عن أنس بن ‌مالک: أن فاطمةJ أتت أبا بكر فقالت لقد علمت الذی ظلمتنا عنه أهل البیت من الصدقات و ما أفاء الله علینا من الغنائم فی القرآن من سهم ذوی القربى ثم قرأت علیه قوله تعالى «وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَی‌ءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِی الْقُرْبى»‌ فقال لها أبوبكر بأبی أنت و أمی و والد ولدك السمع و الطاعة لكتاب الله و لحق رسول الله٤ و حق قرابته و أنا أقرأ من كتاب الله الذی تقرءین منه و لم یبلغ علمی منه أن هذا السهم من الخمس یسلم إلیكم كاملا قالت أ فلك هو و لأقربائك قال لا بل أنفق علیكم منه و أصرف الباقی فی مصالح المسلمین قالت لیس هذا حكم الله تعالى قال هذا حكم الله فإن كان رسول الله عهد إلیك فی هذا عهدا أو أوجبه لكم حقا صدقتك و سلمته كله إلیك و إلى أهلك قالت إن رسول الله٤ لم یعهد إلی فی ذلك بشی‌ء إلا أنی سمعته یقول لما أنزلت هذه الآیة أبشروا آل محمد فقد جاءكم الغنى قال أبو بكر لم یبلغ علمی من هذه الآیة أن أسلم إلیكم هذا السهم كله كاملا و... .[٢٦٠]

فاطمهJ نزد ابوبکر رفت و فرمود: «تو به این ظلم خود نسبت به ما اهل‌بیت آگاهی که ما را از صدقات و آنچه از غنایم که خداوند در قرآن به ‌عنوان سهم ذوی‌القربی به ما اختصاص داده، محروم کردی؛ سپس به این سخن خداوند تمسّک جست. «بدانید که خمس غنیمت، برای خدا و رسول و خویشاوندان است.» ابوبکر گفت: پدر و مادرم فدای تو و پدرت باد، دنباله‌روی کتاب خدا و حقّ رسول‌خدا٤ و حقّ خویشاوندان او هستم. همان کتاب خدا را که تو می‌خوانی، من هم می‌خوانم؛ امّا از آن نمی‌فهمم که تمام این سهم از خمس به شما می‌رسد. حضرت فرمود: «پس برای تو و خویشانت است؟ جواب داد: نه، بخشی از آن را به شما می‌دهم و بقیه را صرف مصالح مسلمانان می‌کنم.»

حضرت فرمود: این حکم خدا نیست. ابوبکر گفت: حکم خدا همین است. اگر پیامبر٤ پیمانی با تو بسته یا حقّ واجب برای شما قرار داده، تو را تصدیق می‌کنم و همه‌ی آن را به تو و خانواده‌ات می‌دهم. فرمود: رسول‌خدا٤ در این زمینه پیمانی با من نبسته؛ مگر این‌که پس از نزول آن آیه فرمود: به آل ‌محمّد بشارت دهید: بی‌نیازی سراغتان آمد. ابوبکر گفت: از این آیه نمی‌فهمم که همه‌ی این سهم را به شما بدهم.


[٢٦٠]. شرح نهج البلاغه، ج١٦، ص٢٣٠.