حدیث حوزه - حدیث حوزه - الصفحة ١٢٩ - نکته نگاری برای حدیث
دلیل دیگر برای این بخشش آن است که این شاعر با سرودن این شعر سبب امیدواری من به آینده شده است.{امید به اینکه شائبهی بهوجود آمده از سوی کجاندیشان دربارهی سستی من در برابر معاویه به مرور از بین خواهد رفت؛ زیرا کسانی هستند که حکمت این کار را میفهمند و حاضرند با استفاده از زبان شعر به کمک ما بیایند و بدیهی است؛ سروده شدن شعر و انتشار آن، سبب امیدواری است؛ چرا که شعر تأثیر خود را میگذارد و به مرور از دامنهی شبهه و ابهام در جامعه میکاهد.}
نکاتی دربارهی روایت
١. چنانکه گفتیم این روایت در منابع شرح حالنگاری سنیان آمده است.
٢. از تعابیر امام مجتبی(ع) در این گزارش معلوم میشود که به ایشان اشکال میگرفتهاند که در سیره و رفتار همانند خاندانش نیست؛ چرا که با معاویه صلح کرده بود و این مطلب از سوی برخی از کجاندیشان قابل هضم نبود و سبب ملامت حضرت را فراهم میکرد؛ بدین جهت این امام مظلوم ترجیح میدادند، برای مقابله با اینگونه سخن پراکنیها ـ که به آبروی ایشان لطمه میزد ـ از هنر رایج و تأثیرگذار آن دوران؛ یعنی، شعر استفاده کنند و در این مسیر هزینههای مادّی لازم را بپردازند.
٣. در تصمیمگیریهای کلان اجتماعی همیشه این امکان هست که برخی نتوانند حکمت آن را درک کنند و مدیران تصمیمگیرنده را متّهم به اموری چون ناشایستگی و...کنند. مدیران در اینگونه موارد باید ضمن پذیرش وجود چنین عوارضی، به فکر چاره باشند تا از بازخوردهای منفی کار بکاهند؛ همچنین برای زدودن اثر تبلیغات منفی اینگونه، به امور تأثیرگذار فرهنگی چون هنر توجّه نشان دهند و در این راستا از بالا رفتن هزینه مادّی آن نهراسند؛ چرا که بازگرداندن آبروی از دست رفته ارزش هزینههای این چنینی را دارد.
٤. هزینه کردن برای آبرو و خوشنامی فی نفسه امر مذمومی نیست؛ بلکه گاه لازم است، البته با رعایت چارچوبهای شرعی.
٥. صله دادن به شاعران در سیرهی دیگر معصومان نیز دیده میشود؛ مثل صلهای که امام سجاد(ع) به "فرزدق" و صلهای که امام رضا(ع) به "دعبل" دادند. در هر دو، از زبان شعر در تبیین جایگاه بلند اهلبیتF و ظلم رفته بر آنان، استفاده شده است.