می‌بایست در معنای آن در نگریست؛ زیرا حدیث یا وحی صرف از جانب خداوند بوده یا از روی اجتهاد رسول اکرم٤ ‌که به استناد وحی صحیحی از کتاب و سنّت معتبر است‌، صادر شده است و در هر دو صورت امکان ندارد که حدیث با قرآن تناقض داشته باشد؛ زیرا پیامبر٤ از روی هوا و هوس سخن نمی‌گوید و سخن او وحی است، از جانب خداوند ]= ما ینطق عن الهوی ان هو الا وحی یوحی...[، البته ممکن است، سنّت حاوی چیزی باشد که مخالف یا موافق با قرآن نباشد، به این معنا که ممکن است، ناظر به آموزه‌ای باشد که قرآن از آن ساکت است.‌.. . به روی طبق صریح حدیث پیش‌گفته هر حدیثی می‌بایست موافق با قرآن باشد و معنای این حدیث صحیح است؛ حال چه سند آن صحیح باشد یا نه.»[١١٩]

آنگاه شاطبی به روایاتی استناد می‌کند که در آن آمده است، صحّت احادیث را از قلبتان بجویید که دل بهترین گواه بر صدق حدیث است.[١٢٠] از نظر او این روایات حکایت از آن دارد که مطابقت با حقّ نشان صحّت روایت است. شافعی و دارقطنی از جمله عالمان دیگر اهل سنّت هستندکه احادیث عرضه را از جهت متن یا سند مخدوش دانسته‌اند.

شافعی می‌گوید:

«این‌که می‌گویند سنّت باید بر قرآن عرضه شود و اگر موافق ظاهر آن بود، بدان عمل می‌شود، در غیر این ‌صورت به ظاهر قرآن عمل می‌کنیم و حدیث را رها می‌کنیم، سخن موهومی است.»[١٢١]

او هم ‌چنین بر این باور است که حدیث عرضه را هیچ از راویان قابل اعتماد در نگاشته‌های خرد و کلان خود نیاورده‌اند.[١٢٢] دارقطنی پس از نقل روایت عرضه به نقل از علی ‌بن ابی‌طالب از پیامبر٤ سند آن را موهوم دانسته[١٢٣] و در جایی دیگر؛ پس از نقل روایتی از پیامبر

[١١٩]. همان، ص٦٨٢.

[١٢٠]. همان.

[١٢١]. اختلاف الحدیث، ص٣٣.

[١٢٢]. الرسالة، ص٢٢٤ – ٢٢٥.

[١٢٣]. سنن دارقطنی، ج٤، ص١٣٤.