این دو گزارش كشّی و سكوت نجّاشی دلیل خوبی برای تشیّع اباصلت هروی است؛ هرچند متون روایات گزارش شده به ‌وسیله‌ی اباصلت به‌خوبی می‌تواند بیانگر اندیشه‌ی ولایی وی بوده باشد. آیت‌الله خویی عامّی دانستن اباصلت را به‌ وسیله‌ی شیخ طوسی، ناشی از سهو قلم وی می‌داند و می‌نویسد:

«فإنّ أباالصلت مضافاً إلى تشیّعه كان مجاهراً بعقیدته أیضاً و من هنا تسالم علماء العامّة على أنّه شیعی، صرح بذلک ابن‌حجر وغیره.»[١٩٨]

آثار

كتاب وفاة الرضاD ـ كه ظاهراً مجموعه‌ای از احادیث درباره‌ی چگونگی وفات امام هشتم است ـ از آثار او است.[١٩٩]‌ به‌نظر می‌رسد كه "شیخ صدوق" در كتاب عیون اخبارالرضاD از این كتاب استفاده كرده است. اباصلت هروی گذشته از آثار كتبی، راوی ده‌ها روایت در جوامع روایی شیعه و سنّی است؛ اگرچه تمایل شیعی وی سبب طرد محدّثان عامّه شده است؛ ولی كتب روایی شیعه و به‌ویژه آثار شیخ صدوق گزارش‌گر روایات بسیاری از وی هستند. در كتب اربعه نیز شش روایت[٢٠٠] و در وسائل الشیعه پنجاه و دو روایت از وی نقل شده است.

جلسات حدیثی

چند گزارش حاكی از آن است كه وی در نیشابور[٢٠١] و هم‌چنین بغداد[٢٠٢] به بیان حدیث و بر پایی جلسات حدیث پرداخته است؛ هم‌چنین اباصلت در هنگام حضور امام رضاD در نیشابور حضور داشته و بخشی از گزارش‌های مربوط به وقایع حضور حضرت در این شهر را

[١٩٨]. معجم رجال الحدیث، ج١١، ص١٨ ـ ٢٠.

[١٩٩]. رجال‌النجّاشی، ص٢٤٥، ش٦٤٣.

[٢٠٠]. ر.ک: الكافی، ج٣، ص٣٩٢؛ كتاب من لایحضره الفقیه، ج٢، ص٥٨٥ و ج٣ص ٣٧٨؛ تهذیب‌ الاحكام، ج٢، ص٣٧٦ و ج٤، ص ٢٠٩ و الاستبصار، ج٢، ص٩٧. گفتنی است كه این شش روایت تكرار سه روایت در موضوعات خواندن نماز بر فراز كعبه، كفاره افطار در رمضان و ثواب زیارت است.

[٢٠١]. الخصال، ص٥٣؛ الامالی طوسی، ص٤٥١.

[٢٠٢]. تاریخ بغداد، ج١١، ص٤٨، ش٧٢٨.