شیخ طوسی در ترجمه‌ی محمّد بن علی بن الحسین بن بابویه معروف به "شیخ صدوق" بعد از یادآوری آثار علمی وی می‌نویسد: «اخبرنا بجمیع کتبه و روایاته جماعة من اصحابنا منهم الشیخ المفید و الحسین بن عبیدالله و ابوالحسین جعفر بن الحسن بن حسکه القمی و ابوزکریا محمّد بن سلیمان الحمرانی(الحمدانی)»؛[٣١] بنابراین، با علم به ‌وجود شخصیّتی چون شیخ مفید در میان «جماعة» و وثاقت وی دیگر نیازی به شناخت سایر افراد «جماعة» نیست.

٢. محمّد بن علی بن الحسین بن بابویه(معروف به شیخ صدوق).

«کان جلیلاً؛ حافظاً للاحادیث؛ بصیراً بالرجال؛ ناقداً للاخبار؛ لم یر فی القمیین مثله فی حفظه و کثرة علمه.»[٣٢]

٣. ابیه(علی بن الحسین بن موسی بن بابویه؛ پدر شیخ صدوق).

«شیخ القمیین فی عصره و متقدّمهم و فقیههم و ثقتهم.»[٣٣]

٤. محمّد بن الحسن: (محمّد بن الحسن بن احمد بن الولید).

«شیخ القمیین و فقیههم و متقدّمهم و وجههم؛ ثقة؛ ثقة؛ عین؛ مسکون الیه.»[٣٤]

٥. سعد: (سعد بن عبدالله بن ابی‌خلف الاشعری القمی)

«جلیل القدر؛ واسع الاخبار؛ کثیر التصانیف؛ ثقة.»[٣٥]

٦. الحمیری: (عبد‌الله بن جعفر الحمیری).

«شیخ القمیین و وجههم؛[٣٦] ثقة.»[٣٧]

٧. ابراهیم بن هاشم: ابراهیم بن هاشم القمی.

«اوّل من نشر احادیث الکوفیین بقم؛[٣٨] ثقة.»[٣٩]

[٣١]. الفهرست، ص٤٤٢، رقم٧١٠.

[٣٢]. همان، ص٤٤٤، رقم٧١٠.

[٣٣]. رجال نجّاشی، ص٢٦١، ٦٨٤.

[٣٤]. الفهرست، ص٣٨٣، رقم١٠٤٢.

[٣٥]. همان، ص١٧٧، رقم٤٦٧.

[٣٦]. رجال نجّاشی، ص٢١٩، رقم٥٧٣ .

٧. الفهرست، ص٢٩٤، رقم٤٤٠ .

[٣٨]. رجال نجّاشی، ص١٦، رقم١٨.

[٣٩]. معجم رجال الحدیث، ج١، ص٣١٧، رقم٣٣٢.