حدیث حوزه - حدیث حوزه - الصفحة ٢٤ - آشنایی با طریق شیخ طوسی و نقش کاربردی آن

الحسین بن عبیدالله: حسین بن عبیدالله غضائری است و توثیق دارد.(چنان‌که گذشت.)

احمد بن محمّد بن یحیی: مختلف فیه است و جمعی از جمله آیت‌الله خویی وی را مجهول‌الحال دانستند. (چنان‌که گذشت)

ابیه: محمّد بن یحیی العطّار القمی و توثیق دارد.(چنان‌که گذشت.)

این طریق، به جهت (احمد بن محمّد بن یحیی) ضعیف است.

طریق دوم: ابن ابی‌جیّد عن احمد بن محمّدبن یحیی عن ابیه عن محمّدبن علی بن محبوب.

مراد از ابن ابی‌جیّد؛ ابوالحسین علی بن احمد بن محمّد بن ابی‌جیّد القمی از مشایخ نجّاشی است و توثیق دارد.[٥٣]

این طریق نیز به جهت احمد بن محمّد بن یحیی ضعیف است.

طریق سوم: جماعه عن ابی‌المفضّل عن ابن‌بطه عن محمّد بن علی بن محبوب.

جماعة: (شرح آن گذشت.)

ابوالمفضّل: (محمّد بن عبدالله بن محمّد بن عبیدالله؛ ابوالمفضّل الشیبانی)

نجّاشی درباره‌ی او نوشته است:

«کان سافر فی طلب الحدیث عمره و کان فی اوّل امره ثبتا ثمّ خلط و رایت جل اصحابنا یغمزونه و یضعفونه.»[٥٤]

شیخ طوسی نوشته است:

«کثیر الروایة؛ حسن الحفظ غیر انه ضعفه جماعة من اصحابنا.»[٥٥]

ابن‌بطة: (محمّد بن جعفر بن احمد بن بطه؛ المودّب؛ ابوجعفر القمی)

نجّاشی در معرّفی وی نوشته است:

«کان کبیر المنزلة بقم؛ کثیر الادب و الفضل و العلم یتساهل فی الحدیث و یعلق الاسانید بالاجازات و فی فهرست ما رواه غلط کثیر.»

و قال ابن‌الولید:

«کان محمّد بن جعفر بن بطة ضعیفاً مخلطاً فیما یسنده.»[٥٦]

[٥٣]. ر.ک: معجم رجال الحدیث، ج٢٢، ص٩٥، رقم١٤٩٧١ و ج١١، ص٢٥٣، رقم٧٨٩٩ .

٢. رجال نجّاشی، ص٣٩٦، رقم١٠٥٩.

[٥٥]. الفهرست، ص٤٠١، رقم٦١١.

[٥٦]. رجال نجّاشی، ص٣٧٣، رقم١٠١٩.