چنان‌که ملاحظه گردید شیخ طوسی بعد از یادآوری آثار و تألیفات راوی، طریق خود را به آن آثار و کتاب‌ها ذکر کرده است. مهم‌ترین فایده‌ی ذکر طریق در این نوع کتاب‌ها اثبات انتساب اصول و کتاب‌ها به نویسندگان آن‌ها بوده است.

طریق شیخ در «تهذیب» و «استبصار»

کتاب تهذیب الاحکام و الاستبصار فیما اختلف من الاخبار دو اثر مهمّ حدیثی"شیخ طوسی" است که از جمله کتب اربعه‌ی حدیثی شیعه محسوب می‌گردد و در میان فقها و محدّثان از اعتبار بالایی برخوردار است.

روش محدّثان بر این بوده است که احادیث را با سند نقل می‌نمودند، چون یکی از طرق رایج در تشخیص اعتبار و عدم اعتبار حدیث و پی‌بردن به صحّت و سقم آن، تحلیل و ارزیابی سند آن است؛ بدان‌ جهت تأکید فراوانی بر نقل حدیث با سند شده است؛ به‌ عنوان مثال پیامبر اکرم٤ فرموده است: «حدیث را با سند بنویسید؛ پس اگر بر حق بود، شما در اجر آن شریک هستید و اگر بر باطل (دروغ) بود، گناهش به گردن گوینده‌اش است[١٤](و شما گناه‌کار نیستید).»

نظیر همین تأکید از دیگر معصومان هم‌چون امام علی و امام باقرH نیز وارد شده است.[١٥]

بر این اساس، شیوه‌ی شیخ طوسی در این دو کتاب بر نقل حدیث با سند بوده است؛ ولکن جهت اختصار به تلخیص اسناد پرداخت، به این‌ صورت که روایات را با سند کامل نقل نکرده است؛ بلکه اوایل بسیاری از اسانید را حذف کرده و سند را به‌ صورت معلق[١٦] از صاحبان کتب شروع می‌کند.

در اوّل مشیخه‌ی‌ تهذیب‌الاحکام می‌نویسد:

«و اقتصرنا من ایراد الخبر علی الابتداء بذکر المصنّف الذی أخذنا من کتابه او من صاحب الاصل الذی أخذنا الحدیث من اصله.»

[١٤]. میزان الاعتدال، ج٤، ص٩٨.

٢. الکافی، ج١، ص٤٢، ح٧؛ جامع احادیث الشیعة، ج١، ص١٢٨، ح١٠٤.

[١٦]. حدیث معلق به حدیثی گفته می‌شود که از اوّل سند آن یک راوی یا بیشتر حذف شده باشد. (شهید ثانی می‌نویسد: و هو ما حذف من مبدا اسناده، واحد او اکثر، الرعایة، ص١٠١.)