٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص

حدیث حوزه - حدیث حوزه - الصفحة ١٨٠

نجّاشی درباره‌ی او چنین می‌گوید: «ضعیف فی الحدیث فاسد المذهب‌.»[٤٦١] ایشان این كتاب را به درخواست مأمون، خلیفه‌ی عباسى نوشته‌اند و مأمون هم دستور داد تا این كتاب را با آب طلا بنویسند و به همین دلیل به "رساله‌ی ذهبیه" مشهور شد. كتاب طبّ الرضا نمایان‌گر مقدار توسعه و پیشرفت علم پزشكى در آغاز قرن سوم هجرى است. متن این كتاب در جلد ٥٩ در صفحات٣٠٥ تا ٣٥٦ آمده است.

١٤ـ رسالة الحقوق

این رساله از امام سجادD بوده كه به‌ وسیله‌ی ابوحمزه‌ی ثمالی(م١٠٥هـ) روایت شده است. نجّاشی درباره‌ی ابوحمزه‌ی ثمالی می‌فرماید: «كان من خیار أصحابنا و ثقاتهم و معتمدیهم فی الروایة و الحدیث.‌»[٤٦٢] موضوع این رساله، ٥١ حقّی است كه امام سجادD برای اصحاب ایشان در هفت دسته بیان كرده است.

اوّل: حقّ خداوند؛

دوم: حقّ نفس و اعضای بدن؛

سوم: حقّ افعال عبادی؛

چهارم: حقّ رعایا؛

پنجم: حقوق خویشاوندان؛

ششم: حقوق برخی اصناف اجتماعی؛

هفتم: حقّ مالی.[٤٦٣]

١٥ـ إزاحة العلة فی معرفة القبلة

این كتاب اثر "ابوالفضل شاذان‌ بن جبرئیل القمی" صاحب كتاب فضائل است. ایشان در شهر قم متولّد گشته؛ امّا ساكن مدینه‌ی منوّره بوده و در تألیفات خود نیز اشاره نموده كه در شهر مدینه آن‌ها را نوشته است. سیّد محیى‌الدین‌ بن زهره در سال ٥٤٨ هجرى از او روایت


[٤٦١]. رجال نجّاشی، ص٣٣٧، ش٩٠١.

[٤٦٢]. رجال نجّاشی، ص١١٥، ش٢٩٦.

[٤٦٣]. متن این رساله در جلد ٧١ در صفحات ١٠ تا ٢١ آمده است.