هم که می‌گوییم با قوه جاذبه حرکت می‌کند در واقع غیر از اینکه ذات حق را جستجو می‌کند و محبت او در ذات او هست چیز دیگری نیست . آنگاه آیاتی‌ مثل : « و ان من شی‌ء الا یسبح بحمده و لکن لا تفقهون تسبیحهم ٠ ا فغیر دین‌ الله یبغون و له اسلم من فی السموات و الارض ٠ و لله یسجد من فی‌ السموات و الارض ( یا ما فی السموات و الارض »که آیات مختلف و متعدد است ) . « سبح لله ما فی السموات و ما فی الارض »[ معنای عامتری پیدا می‌کند ، ] دامنه خیلی وسیع می‌شود ، یعنی قرآن یک جهان بینی وسیع عجیبی‌ به ما می‌دهد . شعرای عارف مسلک در این زمینه زیاد گفته‌اند ، مثل آن‌ شعرهای معروفی که ظاهرا از نظامی است :

خبر داری که سیاحان افلاک

چرا گردند گرد مرکز خاک

چه می‌خواهند از این منزل بریدن

که می‌جویند از این محمل کشیدن

در این محرابگه معبودشان کیست

از این آمد شدن مقصودشان چیست

بعد می‌گوید :

همه هستند سرگردان چو پرگار

پدید آرنده خود را طلبکار

همین حقیقت [ را می‌گوید ] . همچنین آن شعر معروف در آن غزل معروف‌ حافظ که با این بیت شروع می‌شود :