اين سخنان نيز مغالطه‌اى آشكار بوده و وارونه جلوه دادن حقايق است؛ زيرا على‌القاعده بايد آنانى به دنبال حل مشكلات فردى و اجتماعى نروند و راه پيشرفت و كسب دانش و كشف رازهاى طبيعت و معماى هستى را در پيش نگيرند كه دين و هدف بعثت انبيا را در امور آخرت و خدا منحصر دانسته و به دگم‌انديشى و جمود بر ظواهر متون دينى اصرار ورزند و دين را پاسخگوى نيازهاى انسان‌ها در زندگى فردى و اجتماعى شان ندانند، نه آن كسانى كه به بسط تفكر دينى و شمول حوزه تفكر اسلامى بر تمام عرصه‌هاى زندگى قائل بوده و دين را در برآوردن نيازهاى انسان‌ها و پاسخگوى پرسش‌ها و مشكلاتشان توانا مى‌دانند، و نيز معتقدند كه اسلام ناب و مترقى انسان را براى رشد و تعالى و پيشرفت و ترقى در همه عرصه‌هاى زندگى مادى و معنوى و كسب دانش‌ها و فرهنگ بشرى در همه ابعاد آن تشويق و تحريص مى‌كند و از ركود، جمود، جهل، واپس گرايى و ايستايى به شدت جلوگيرى مى‌نمايد.
چه اين كه رئيس مذهب شيعه حضرت امام جعفر صادق (ع) فرمود:
مَنِ اسْتَوى‌ يَوْماهُ فَهُوَ مَغْبُونٌ ... وَ مَنْ كانَ الَى النُّقْصانِ أَقْرَبُ فالْمَوْتُ خَيْرٌ لَهُ مِنَ الْحَياةِ. «١» كسى كه دو روزش (امروز و ديروزش) مساوى باشد (و هيچ نوع پيشرفت و ترقى در خود ايجاد نكرده باشد)، پس او مغبون و خسران زده است ... و كسى كه (شيوه عملى اش) رو به كاهش و نقصان است، پس مرگ براى او از زندگى بهتر است.
نيز از آن حضرت و ائمه ديگر روايت شده كه از كسلى و خمودى و بى حالى و سستى در زندگى به شدت نهى كردند؛ تا جايى كه امام محمد باقر (ع) فرمود:
كسى كه در كارهاى زندگى دنيا كسل، بى نشاط و سست است در امور آخرت كسل‌تر و سست‌تر خواهد بود. «٢» آيا براستى كسى كه پيرو مكتب اهل بيت (ع) بوده و گوش جان به فرامين و سخنان تعالى‌