استفاده) قرار نگرفته باشد. «١» بنابراين، با توجه به اين كه در جهان امروز رويكرد به دين يك ضرورت اجتناب‌ناپذير است، دين پژوهى نيز به عنوان تنها راه مطمئن براى دستيابى به مبانى اصيل دينى از ضرورت و اهميت ويژه‌اى برخوردار گشته است.
تاريخچه دين پژوهى‌ دين پژوهى، تاريخى كهن دارد و مى‌توان قدمت آن را برابر با قدمت خود دين دانست؛ زيرا انسان تا چيزى را نشناسد آن را نمى‌پذيرد. «٢» هر چند دين پژوهى نيز به سان ساير پژوهشهاى علمى، در آغاز بسيار ساده و محدود بوده، ولى با گذشت زمان همراه با تطور اصل دين، تكامل يافته است. دين پژوهان، نمونه‌هايى از تحقيقات دين‌شناسى را در يونان باستان و غير آن ذكر كرده‌اند.
يكى از معروف‌ترين منابع دين‌شناسى دوران باستان، كتاب تاريخ هرودت (٤٨٠- ٤٢٥ ق. م) است كه سرشار از اطلاعات درباره اديان باستانى آسياى غربى و مصر است. اين مورخ يونانى در كتابهاى تاريخ خود، نمونه‌هايى از روشهاى دين پژوهى و نيز تفسيرهاى خود را در اين باب ارائه داده است. «٣» دين پژوهى در جهان اسلام، پس از گسترش آن به ويژه در مناطق متمدن آن روز جهان يعنى ايران و روم، رونق فراوان يافت؛ زيرا از آنجا كه اسلام دين پژوهى و شناخت مبانى دينى را پيش شرط پذيرش دين اعلام كرده است (و بر همين اساس علما و فقها به اتفاق آرا در آغاز رساله‌هاى عمليه، با تاكيد مى‌گويند كه پذيرش اصول دين بايد از روى شناخت باشد) انتشار اسلام زمينه تضارب آرا و عقايد را ميان ملل فراهم آورد و نيز عاملى شد كه از يكسو