١- حضرت ابراهيم عليه السلام بينانگذار ايثار «١» را مى‌ستايد كه از خدايان و بتان مشركان بيزارى جسته، ترسى به خود راه نداد. و جان بر كف، بتان را در هم شكست و فرياد برآورد كه:
«افٍّ لَكُمْ وَ لِما تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ» «٢» افّ بر شما و بر چيزهايى كه جز خدا مى‌پرستيد.
وقتى مردم با بتان شكسته روبه رو شدند، فهميدند كه اين كار از جوانى به نام ابراهيم، ساخته است، از اين رو گفتند:
«سَمِعْنا فَتىً يَذْكُرُهُمْ يُقالُ لَهُ ابْراهيمُ» «٣» شنيده‌ايم كه جوانى به نام ابراهيم، از بتان ما [به بدى‌] ياد مى‌كند.
همچنين، در ماجراى ذبح حضرت اسماعيل، وقتى ابراهيم عليه السلام خواب خويش را به مرحله عمل رساند و از آن آزمايش الهى پيروزمندانه بيرون آمد، خداوند او را اين گونه ستود:
«سَلامٌ عَلى‌ ابْراهيمَ كَذلِكَ نَجْزِى الُمحْسِنينَ انَّهُ مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنينَ» «٤» سلام بر ابراهيم، ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‌دهيم. او از بندگان مؤمن ما بود.
٢- قرآن كريم درباره ايثار جانى حضرت على عليه السلام مى‌فرمايد:
«وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى‌ نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ» «٥» و بعضى از مردم براى جستن خشنودى خدا جان خويش را فدا مى‌كنند.
و در جايى ديگر ايثار مالى خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله را چنين مى‌ستايد: