اخلاق نظامى - الهامى نيا، على اصغر - الصفحة ١٧

درس دوّم: كرامت و بزرگوارى‌ «كرامت» و يا «بزرگوارى»، در لغت به معناى نفيس و عزيز شدن است و به اخلاق و كارهاى پسنديده نيز گفته مى‌شود «١» امام على- صلوات اللّه عليه- درباره آن مى‌فرمايد:
«الْكَرَمُ حُسْنُ السَّجِيَّةِ وَ اجْتِنابُ الدَّنِيَّةِ» «٢» كرامت، نيك رفتارى و دورى از پستى است.
بنابراين، انسان بزرگوار كسى است كه سجاياى اخلاقى خويش را نيكو كند و از هرگونه پستى و زشتى بويژه گناه و معصيت، بپرهيزد. او هر چه در اين راه بيشتر بكوشد، بر عزت و بزرگوارى خويش مى‌افزايد.
ارزش كرامت‌ كرامت از صفات جمال الهى است. و سفيران خدا و قرآن نيز بدان متّصف گشته‌اند «٣» و آفرينش آدمى نيز بر كرامت و بزرگوارى است؛ چنان كه قرآن كريم مى‌فرمايد:
«وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنى‌ آدَمَ ...» «٤»