على عليه السلام حاكم الهى‌است، حاكم الهى دعوت كننده به سوى خداست و اذان دعوت به سوى خدا، از اينرو مى‌بينيم كه على عليه السلام در مسجد كوفه مى‌ايستد و اذان صبح را ادا مى‌كند و مسلمانان را براى نماز بيدار مى‌نمايد.

در شب امام در جستجوى گرفتاران و مستضعفان و دردمندان به اطراف كوفه مى‌رود تا مشكلات آنان را حل كند؛ زندگى شخصى او عبارت از اين است كه به بازار مى‌رود و آنچه را مورد احتياج است مى‌خرد و كالايش را خود به خانه حمل مى‌كند و هنگامى كه يكى از مؤمنان به او اعتراض مى‌كند و مى‌كوشد كه بار را از او بگيرد، امام نمى‌پذيرد. چون خود اوست كه بايد بارهاى خويش را در روز قيامت حمل كند.

اين است نشانه‌هاى حاكم اسلامى كه امام على عليه السلام تجسّم آن است و از اين طريق حجّتى است بر ما، زيرا او در راه خدا از سرزنش هيچ سرزنش كننده‌اى نمى‌هراسد.

تاريخ ذكر مى‌كند كه باده نوشى يكى از سران لشكر امام اثبات شد، پس امام او را به مسجد كوفه آورد و حد را بر او جارى كرد (هشتاد تازيانه)، بعد از اتمام كار، مرد برخاست و به امام نگريست و گفت: اى امير مؤمنان در مصاحبت تو بودن خوارى است ولى دورى جستن از تو نيز كفر است. امام پاسخش داد: اين است عزّت.

بنابراين امام على عليه السلام نمونه زنده حاكم اسلامى است.

ما به نمونه‌اى يك زنداى مسلمان به او اقتدا كند نيازمنديم، اين امر را در امام موسى بن جعفر مى‌يابيم. براى بسيارى از ما پيش مى‌آيد در زندان طاغيان گرفتار آئيم، در آغاز از داخل زندان شدن ناراضى و شاكى هستيم، زيرا از بين رفتن عمر است و قادر بر انجام كارى مفيد نيز نيستيم، وقتى به امام موسى بن جعفر عليه السلام كه مدّتى طولانى را در زندان طاغوتها سپرى كرد اقتدا مى‌كنيم، مى‌بينيم كه امام عليه السلام‌