همچنانكه بر اوست كه از رحمت خدا- وقتى صاحب نعمتى نمى‌شود- مأيوس نگردد، زيرا او مى‌تواند با دعا آن را از خدا بخواهد و خدا قادر است ما را به آنچه نداريم و به بيش از آنچه تصوّر مى‌كنيم برساند. از اينرو بايد آنچنان باشيم كه امام على عليه السلام مى‌فرمايد:

«كن لما لا ترجو أرجى منك لما ترجو.»

(بحار الانوار

ج ٧١

ص ٣٤)

«به آنچه اميد به آن ندارى، اميدوارتر باش تا آنچه اميد به آن دارى.»

اگر حقيقت امر اين باشد پس دستهاى ما بايد هميشه به سوى خدا باشد، همچنانكه بايد به آنچه داريم و در واقع مال ما نيست مغرور نشويم، زيرا هر لحظه ممكن است خدا آن را از ما بگيرد و آنچه نداريم از آن نااميد نباشيم چرا كه هر لحظه ممكن است خدا آن را به ما عنايت كند. بايد وقتى چيزى را از دست مى‌دهيم، بى آنكه نااميد شويم شكيبايى ورزيم و وقتى چيزى را بدست مى‌آوريم، بى آنكه مغرور و فريفته شويم شكرگزار باشيم.

(لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى‌ مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَايُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ).

(سوره حديد، آيه ٢٣)

تا بر آنچه از دستتان بدر رفت دلتنگ نشويد و از آنچه به شما رسيد شادمان نگرديد و خداوند متكبّران خودستا را دوست ندارد.»

بلكه حقيقت امر بسيار عميقتر از اين است، زيرا انسان حتّى صاحب اعضاى بدن خود نيز نيست، پس چشم، گوش، دست، پا و همه اعضاى ديگر از آنِ ما نيست بلكه همانا امانتى است از خداوند كه به ما سپرده شده تا در برابر آنها چگونه صبر مى‌كنيم و چگونه شكر مى‌گزاريم.

وقتى اين حقيقت را دانستيم و به آن ايمان آورديم دلهاى ما پيوسته به سمت خدا روى‌خواهدداشت تا فضل و نعمت بيشترى‌از او طلب كند. و در پايان، حديث قدسى ما را متذكّر اين حقيقت مى‌كند، آنجا كه خداوند خطاب به انسان مى‌گويد: