امّا او آنان را عفو مى‌كند، «ستايش خداى را بر عفوش بعد از قدرتش»، خدا اينگونه بر بنده خويش صبرى طولانى مى‌ورزد و خشم خود را بر او نازل نمى‌كند، انسانى را گاه دهها سال مهلت مى‌دهد در حاليكه آن انسان در گناه و عصيان سرگردان است، تا شايد درآخر، راه يابد و به راه رشد و هدايت بزگردد. «ستايش خداى را بر بردبارى طولانيش هنگام غضب در حاليكه بر هر آنچه خواهد، تواناست»، خدا عليرغم قدرت و جبروتش عفو مى‌كند و بردبارى و شكيبايى بر گناهكاران نشان مى‌دهد، عفو و بردبارى و صبر از اسماء حسناى او هستند.

٥- دعا ميانه پيدا و ينهان‌

الحَمْدُ للَّهِ خالِقِ الخَلْقِ، باسِطِ الرِّزْقِ، فالِقِ الإِصْباحِ، ذِي الجَلالِ وَالإِكْرامِ وَالفَضْلِ وَالإِنْعامِ الَّذِي بَعُدَ فَلا يُرَى، وَقَرُبَ فَشَهِدَ النَّجْوَى، تَبارَكَ وَتَعالَى. الحَمْدُ للَّهِ الَّذِي لَيْسَ لَهُ مُنازِعٌ يُعادِلُهُ، وَلا شَبِيهٌ يُشاكِلُهُ، وَلا ظَهِيرٌ يُعاضِدُهُ، قَهَرَ بِعِزَّتِهِ الأَعِزَّاءَ، وَتَواضَعَ لِعَظَمَتِهِ العُظَماءُ، فَبَلَغَ بِقُدْرَتِهِ ما يَشاءُ.

«... ستايش خداى را كه آفريننده خلق است و گستراننده روزى و شكافنده صبحها، صاحب شكوه و بزرگوارى است و داراى فضل و انعام، آنكه آنچنان دور است كه ديده نمى‌شود و آنچنان نزديك كه نجوا را مى‌شنود و تبارك و تعالى است، ستايش خداى را كه منازعى ندارد تا همتاى او باشد و شبيهى كه همانند او و پشتيبانى كه ياوريش كند، با عزّت خود عزيزان را مقهور كرد و بزرگان در برابر بزرگيش تواضع كردند، پس با قدرتش به آنچه مى‌خواست رسيد...»

ستايش خداى را كه آفريننده خلق است و گستراننده روزى و شكافنده صبحها، صاحب شكوه و بزرگوارى است و داراى فضل و انعام، آنكه آنچنان دور است كه ديده نمى‌شود و آنچنان نزديك كه نجوا را مى‌شنود و تبارك و تعالى است.