و آينده آن، به اندازه‌اى معيّن، اثرى داريم. پس هر كدام از ما مى‌توانيم براى نزديك شدن فرج امام حجّت عمل كنيم و اين از طريق دعا با روح اميد است، نه با روح يأس و نااميدى.

٢- دعا در همين حالت داراى گونه‌اى آينده‌نگرى است، يعنى انسان بايد در برنامه زندگى خود عمل پيوسته و هميشگى براى رسيدن به اين هدف، از جهت فراهم آوردن وسايل و آماده كردن راههاى ظهور امام حجّت (عج) را قرار دهد.

پس دعا در حقيقت تعبيرى است از برنامه مؤمن و اهداف او.

٣- هنگامى كه انسان براى امام منتظر دعا مى‌كند با اين كار بخشى از حق او را بر خويش ادا مى‌كند، هم‌چنين اين كار منجر به استوار كردن رابطه اقتدا و پيروى از امام مى‌شود.

«خدايا او را دعوتگر به سوى كتاب و قائم به دين خود قرار ده و او را در زمين خليفه گردان همچنانكه پيشينيان او را خليفه كردى و براى او دينش را كه مورد رضاى توست تمكين ده.»

اين دين، دين اسلام است، امّا اسلام كامل، اسلام ناب و اصيل، و آنچه امام حجّت در نشر آن در همه جاى زمين و جا دادن آن در دلهاى بشريّت مى‌كوشد.

«بيمش را به امنيّت بدل كن، تا تو را پرستد و شرك نورزد.»

امام بر سرنوشت اين دين بيمناك است.

او صدها سال است كه منتظر لحظه ظهور است و در حالت آوارگى و هجرت دائمى در انتظار لحظه موعود بسر مى‌برد، انسان مؤمن اينچنين بايد سختى‌ها و مشكلات را تحمّل كند تا وقتى كه اهداف و توقّعاتش را محقّق نمايد.

«خدايا عزيزش كن و با او عزيز دار، ياريش ده و با او يارى كن و پيروزيى عزيز او را ده، گشايشى آسان او را عطا كن و از نزد خود چيرگى براى او قرار ده و حجّتى روشن كه يار او باشد «عطا فرما» در قرآن مى‌خوانيم: