دعا معراج مومنين و راه زندگى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٦ - دعا و استغفار
مىگويد: اينگونه كه آن بلا مقدّر نشود.»
يكبار انسان دعا مىكند تا بلا از او رفع شود و يكبار دعا مىكند تا بلا از او منع گردد، زيرا در عالم علوى و در لوح محفوظ، مقدّرات انسان معيّن شده است، بعضى از اين مقدّرات ممكن است بلا و بيمارى باشد، پس وقتى انسان دعا بخواند خداوند اين بيمارى و يا بلاى مقدّر را از او منع مىكند و مقدّرات ناگوار را رفع مىنمايد.
وقتى در شبهاى رمضان مىخوانيم:
و اينكه مقرّر فرمائى در قضا و قَدَرت، درازى عمرم را در خير و تندرستى و فراوان كنى روزيم را و قرار دهى مرا از كسانى كه يارى كنى باو دينت را و بجاى من ديگرى را نگزارى.
پس خداوند دعايت را مستجاب مىدارد و طول عمر و عافيت، عنايت مىفرمايد.
معاوية بن عمّار روايت مىكند كه از امام پرسيد:
«دو مرد باهم به مسجد در آمدند، در زمانى واحد نماز آغاز كردند، پس يكى از قرآن چيزى خواند و تلاوتش بيش از نيايشش بود و ديگرى نيايش كرد و نيايشش از تلاوتش بيشتر بود، سپس در زمانى واحد نماز را به پايان بردند و بازگشتند، كداميك برتر و بهترند؟»
امام فرمود:
«در هر دو فضل هست، هر دو نيكاند.»
راوى گفت:
«من دانستم كه هر دو كارشان نيك و خوب است.»
فرمود: دعا بهتر است، آيا سخن خدا را نشنيدهاى كه: «مرا بخوانيد تا براى