كه خدا ما را نيافريده تا بدينگونه در فقر و عقب ماندگى بسر بريم، روشها و وسايلى هست كه بايد در جستجوى آنها باشيم و آنها را پى گيريم تا زندگى مسكينانه و عقب مانده را به پايان بريم: «و عائل ما را غنى كن، قرض ما را ادا كن و فقر ما را جبران كن» در اينجا تفاوتى هست بين فقر، و مسكنتى كه از آن در اين دعا به كلمه «عائل» تعبير مى‌كنيم، مسكنت يعنى اينكه انسان حتى قوت روزانه‌اش را نداشته باشد.

در حاليكه فقر يعنى اينكه زندگى انسان در سطح زندگى ديگران نباشد، گاهى فقير كسى است كه خانه و اثاثيه‌اى خوب دارد، امّا در جامعه‌اى زندگى مى‌كند كه همه اتومبيل شخصى دارند و او ندارد. كشورهاى ما عموماً فقير به شمار مى‌آيند و وقتى مى‌خواهند ما را گمراه كنند كشورهاى ما را كشورهاى در حال رشد مى‌نامند در حاليكه براستى كشورهاى ما آنچنانكه بايد در حال رشد نيستند، معدّل رشد در كشورهاى ما پايينتر از حدّى است كه بايد باشد. رشد جمعيّت بيشتر از رشد اقتصاد است، بنابراين كشورهاى ما در حال رشد نيستند و دليل آن وجود شكاف گسترده بين شمال و جنوب است و ما بايد اعتراف كنيم كه فقير هستيم تا آنكه براى به پايان آوردن فقر بكوشيم: «و فقر ما را جبران كن و خلل ما را مسدود كن» يعنى مواضع فقر را، «و سختى ما را آسان كن» انسان بايد بيارى خدا براى آسان كردن مشكلات زندگى بكوشد و اين دعا انسان را به سمت كنار انداختن تسليم در برابر وضعيت دشوار و زندگى سخت خود مى‌راند، بلكه انسان بايد براى دگرگون ساختن آن به زندگى بهتر بكوشد: «و روى ما را سفيد كن.»

«اسيران ما را آزاد كن و حاجتهاى ما را روا كن» توقّعات ما را از طريق امام غايب كه او را براى نجات ما بر مى‌انگيزى تحقّق بخش، «وعده‌هاى ما را برآورده كن» خدا ما را وعده داده است كه بر دشمنان پيروزيمان دهد. و ما به «رهبرى نياز داريم كه به دور آن جمع شويم تا خدا به سبب آن ما را رهايى بخشد و به وعده خود با پيروز كردن‌مان وفا كند، «و دعاى ما را استجابت كن و خواسته ما را عطا كن و ما