مى‌شود. تَبَارَكَ يعنى بركت داد، و هر آنچه خدا به آفريدگانش مى‌دهد بركت است. اسم فعلها عبارتند از: خالق، رازق، كننده آنچه مى‌خواهد، مصوّر، بارى و مانند اينها. اينها اسمهايى هستند كه بر افعال خدا دلالت مى‌كنند. اسم سوم سبحان است و آن اسمى است كه دلالت مى‌كند بر پاك دانستن و تنزيه خداوند از اينكه او را به آفريدگان شبيه دانيم و براى او مثل و مانندى قرار دهيم و تجزيه‌اش كنيم. صمد، احد و بى همتا اينگونه‌اند. اينها اسمهاى خدا هستند و از آنها حداقل سيصد و شصت اسم، مشتقّ مى‌شود؛ از هر اسمى مجموعه‌اى از اسمها مشتقّ مى‌گردد و از آنها نيز اسمهايى ديگر.

در اين بخش از دعا برخى از اسمهاى مربوط به تسبيح و تنزيه را مى‌خوانيم كه رمز آنها اسم سبحان است. يكى از علما مى‌گويد: عظيم‌ترين نام خدا، سبحان است و عظيم‌ترين ذكر او سبحان اللَّه، از اينرو برترين ذكرها در ركوع و سجود، سبحان اللَّه است، كما اينكه تسبيحات اربعه كه در ركعت سوم و چهارم نمازهاى واجب خوانده مى‌شود با سبحان اللَّه آغازمى شود، حتى درباره تكبيراتى كه بعداز نمازهاى واجب خوانده مى‌شود و به «تكبيرات حضرت زهرا سلام اللَّه عليها» مشهور است برخى از علما گفته‌اند: بهتر آن است كه اين تكبيرات با سبحان اللَّه شروع شود، سپس الحمد للَّه‌و بعد اللَّه اكبر گويند، يعنى عكس آنچه در ميان مردم متعارف شده است.

سؤال اين است: چرا اسم سبحان از عظيم‌ترين اسمهاى خداوند مى‌باشد؟

جواب: زيرا انسان از راه فطرت مى‌داند كه آفريننده‌اى دارد.

(... فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا لَاتَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ ...).

(سوره روم، آيه ٣٠)

فطرت خدا كه مردم را بر آن سرشت، آفرينش خدا را تبديلى نيست، اين است دين استوار و پا برجا.»