«ستايش خداى را كه مخالفى در ملكش ندارد» وقتى خدا مالك باشد، ديگر مالك و فرمانرواى ديگرى نيست كه با او به ضدّيّت برخيزد، اين است اعتراف زبان ما؛ دعا مى‌آيد كه اين حقيقت را درون دل ما جاى دهد تا جزئى از دل و تركيب درونى آن شود، انسان بسيار مى‌گويد: «ستايش خداى را كه مخالفى در ملكش ندارد» امّا هنگام عمل در برابر طاغوت و نظامهاى استكبارى و غير خدا خضوع مى‌كند، بايد هر آنچه زبان انسان بدان اقرار مى‌كند تبديل به ايمانى قلبى شود و به سهم خود بر موضعگيريها و اعمال انسان در زندگى روزمرّه‌اش تأثير كند.

«و ستيزه‌گرى در فرمانش نيست» هرگاه خدا فرمانى دهد، همه چيز تمام است، و هيچ چيز حكم او را به تأخير نمى‌اندازد و كسى نمى‌تواند بگويد چرا؟ يا جلوى او بايستد، اگر خدا بخواهد انسانى را بالا ببرد همه دنيا نمى‌توانند او را پايين بياورند و اگر بخواهد انسانى را پايين بياورد و خوار كند، همه نيروهايجهان هم اگر جمع شوند نمى‌توانند او را گرامى و بزرگوار كنند، منازعى براى فرمان و خواست خدا نيست و كسى قادر نيست با آنها به مقابله برخيزد. «ستايش خداى را كه شريكى در آفرينش و همانندى در عظمت ندارد» وقتى آسمانها و زمين را آفريد شريكى نگرفت، عظمت خدا آنگونه نيست كه عظمت كسى به آن برسد. «ستايش خداى را كه فرمان و ستايش او در آفرينش فاش است» يهوديان معتقد بودند كه دست خدا بسته است و بر كارى قادر نيست و اين انديشه پى آمدهايى داشت مانند كفر به «بداى الهى»، بداء يعنى اينكه خدا قادر است در هر لحظه و هر مورد تصميمى تازه بگيرد و طرحى نو بريزد و هرگز هيچ چيزى بر او محتوم و مفروض نيست، وخدا برتر از همه حتم‌ها و الزام‌ها است، اگر بخواهد همين الآن و در همين لحظه همه جهان را نابود كند، هر آينه در كمتر از چشم بهم زدنى چنين كند. پس او