دعا معراج مومنين و راه زندگى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٨٩ - ١٣- ايمان به آخرت

روى استدلال و برهان، ايمان به آخرت بايد تا درجه‌اى در نفس تثبيت شود كه انسان آن را جزئى از انديشه و رويكردهاى خود قرار دهد.

يكى از دانشمندان غرب بنام «براتراتسن» در كتاب خود، با نام «درباره تربيت» مى‌گويد: روحانيّون فرزندان خود را بر اساس ايمان به آخرت و عمل در جهت آن تربيت مى‌كنند. سپس مى‌افزايد:

من شخصاً به آخرت ايمان ندارم، امّا آنكه به آخرت ايمان دارد و ايمان دارد به اينكه در آنجا زندگى طولانى و جاويد خواهد داشت، حال يا در آتش و عذاب، يا در بهشت و نعمت، ناچار فرزندش را بر اين اساس تربيت مى‌كند، زيرا دنيا نسبت به آن روز هيچ نيست، ارزش هفتاد سال عمر در مقايسه با ميليونها سال چيست؟ لحظه‌اى بيش نيست؛ بنابراين كسى كه به آخرت ايمان دارد نمى‌تواند مانند كسى كه به آن ايمان ندارد زندگى كند، پس اختلافى وسيع ميان زندگى اين دو وجود دارد.

در حديث آمده است:

در شگفتم كسى كه يقين به مرگ دارد چگونه مى‌خندد؟

تنها تصوّر مرگ و اين پايانى كه از آن نمى‌توان بازگشت، كافى است تا باعث شود آدمى هرگز در زندگى نخندد، چه رسد به تصور آنچه پس از مرگ هست؛ مرگ از ساده‌ترين مراحل قيامت است، مرگى كه انسان از آن در دنيا مى‌ترسد، دوزخيان در قيامت آن را تمنّا مى‌كنند، زيرا بسيار ساده‌تر از ترسها و رنجهاى عذاب و آتش است، آيه كريمه مى‌فرمايد:

(وَنَادَوْا يَامَالِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ قَالَ إِنَّكُم مَّاكِثُونَ).

(سوره زخرف، آيه ٧٧)

«

ندا كردند كه‌اى مالك از خداى خود بخواه كه ما را بميراند تا از عذاب برهيم، گفت شما در اين عذاب هميشه خواهيد بود.»

در مجمع از اميرالمؤمنين عليه السلام در تفسير اين آيه آمده است: اهل دوزخ به‌