دعا معراج مومنين و راه زندگى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٦٨ - آداب دعا
«خداوند چيزى را كه بنده به هنگام دعا مىخواهد مىداند، امّا دوست مىدارد كه حاجتها به سوى او روانه گردد، پس هرگاه دعا كردى از نيّات نام ببر، و هيچ چيز نزد خدا محبوبتر از اين نيست كه از او درخواست كنند.»
از اين حديث دو چيز را الهام مىگيريم:
١- اين درست نيست كه انسان بگويد: خدا از آنچه در دلهاست آگاه است پس نيازها و مشكلات مرا مىداند و علّتى براى دعا و درخواست نيست، هرگز...
انسان بايد دعا كند و از خدا درخواست نمايد، زيرا «هيچ چيز نزد خدا محبوبتر از آن نيست كه از او درخواست كنند».
٢- درست نيست كه دعاى انسان دعايى عام و كلّى باشد، يعنى نبايد بسنده كند به گفتن اينكه: خدايا نيازهاى مرا بر آورده كن، بلكه بايد حوايج خود را يك بيك نام ببرد، كه خدا «دوست مىدارد كه حاجتها به سوى او روانه گردد» با نام و تفصيل.
و امّا حالت روحى انسان در هنگام دعا بايد چگونه باشد؟
پاسخ را در حديثى از امام صادق عليه السلام مىيابيم:
«دعا كنيد، زيرا دعا درمان هر دردى است، و هرگاه دعا كردى، گمان بر، كه نيازت برطرف شده است.»
(بحار الانوار
،
ج ٩٠
،
ص ٣٠٥)
پس انسان بايد خداوند را با حالتى بخواند كه گويى حاجتش بردراست.
آداب دعا
دعا آداب بسيار دارد و روايات و احاديث بدان اشاره دارند، ما در اينجا مهمترين آنها را ذكر مىكنيم:
١- دعا بايد پنهانى باشد، دعاى آشكار و دعايى كه در نماز جماعت و در پيش ديگران خوانده مىشود، بدون شك نيك است؛ امّا اگر دعا در دل شب ميان