در اينجا بايد اين پرسش را مطرح كنيم كه چرا خدا بنى آدم را بر فرشتگان بلكه بر همه آفريدگان برترى نهاد؟ پاسخ آن است كه: زيرا خداوند دانش خود را بر دوش بنى‌آدم نهاد و چيزى مهمتر از اين دانش به آنان داد و آن آزادى، اراده و انتخاب است، ولى فرشتگان را فقط روح، ايمان، دانش و فضيلت عطا كرد، امّا شهوت به آنان نداد! پس فرشتگان بى آنكه گرفتار خواب، بيخوابى و رنج شوند به پرستش خدا مشغولند و اين پرستش از سرشت و صفات آنان است.

اين امر در مورد حيوانات روشنتر است، زيرا خداوند به آنها عقل، علم و اراده نداد و اين موجودات توده‌اى جزء از غريزه و شهوت هستند، پس جانوران بر بنى آدم برترى ندارند، امّا انسان: خدا به او عقل، علم و اراده داد و سپس شهوات را با او آميخته، اگر انسان از عقل خود پيروى كند و خداى سبحان را بپرستد و با آزادى كامل اين راه را برگزيند، به خدا نزديك و در نزد او گرامى خواهد بود زيرا او مختار است كه سقوط كند يا بالا رود، ولى با اين عمل خود بالا رفتن را انتخاب كرده است! پس عظمت انسان از آنجا سرچشمه مى‌گيرد. او موجودى است كه مى‌خواهد، موجودى تعيين كننده و تصميم گيرنده، ولى فرشتگان اين چنين نيستند به اين معنى كه همينگونه آفريده شده‌اند، مى‌خواهند امّا بدون دشوارى و پس از پيامبرى، على بن ابيطالب عليه السلام قلّه اين عروج و رفعت است.

على عليه السلام كسى است كه در غزوه احُد هفتاد زخم بر مى‌دارد و محتاج درمان است، امّا پيش از آنكه از رنج نبرد بياسايد، منادى پيامبر مى‌آيد و او را از نوبه جنگ مى‌خواند و او همه اين آزارها و زخمها را تحمّل مى‌كند و باز روى به ميدان جنگ مى‌نهد.

على عليه السلام مى‌توانست عسل ناب و مغز گندم را خوراك خود كند و بهترين‌