مى‌گردد، از اينرو كه صحراى محشر با آنكه بسيار بزرگ و گسترده است، امّا ميلياردها انسان در آنجا انبوه شده‌اند و در آن تپه‌ها، گودالها، عقربها، آتش، عذاب و تاريكى هست و از جهت سوم بيشتر مردم داخل آتش جهنّم مى‌شوند اگر چه براى مدّتهايى بسيار كوتاه:

(وَإِن مِّنكُمْ إِلَّا وَارِدُهَا كَانَ عَلَى‌ رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيّاً).

(سوره مريم، آيه ٧١)

همه شما وارد دوزخ خواهيد شد و اين حكم حتمى خداوند توست.»

و اين از جهت پاك كردن مردم از گناهانشان است اگر در دنيا با استغفار پاك نشده‌اند و هنگامى كه اين جسم از آتش خارج مى‌شود، بدون شك داراى صورتى تباه و ناخوشيهايى رنج آور است و براى آنكه انسان مؤمن‌از دگرگونيهاى قبر و محشر و از بيماريهاى جهنّم خلاص شود، از اين آب مى‌نوشد.. آبى كه جسم انسان را به زيباترين صورت در اوج جوانى باز مى‌گرداند و بعد از آن انسان داخل بهشت مى‌شود.

٢- اين آب، آب حيات است و هر كه از آن بنوشد گرفتار مرگ، رنج، ناخوشى و بيمارى نمى‌شود، از اينجاست كه مؤمن به فضل اين آب جوان، زيبا و بهبود يافته و از سوى ديگر در امان از هر عامل منفى و بيمارى جسمى داخل بهشت مى‌شود.

دعا مى‌گويد: «و جامى از آب گوارا از چشمه سلسبيل به ما بنوشان.»

«و حور عين را همسر ما قرار ده» حور جمع حوراء است به معنى زنى كه سياهى چشمش بسيار سياه و سفيدى آن بسيار سفيد است، يعنى عنبيه چشم رنگى جز سياهى ندارد، همچنانكه سفيدى چشم نيز به هيچ رنگ ديگرى آميخته نيست. و «عين» جمع عيناء است به معنى زنى كه «چشمهاى درشتى» دارد.

بنابراين هر دو صفت به چشم باز مى‌گردد به اعتبار اينكه چشم انسان بسيارى از نشانه‌هاى زيباى، بلكه تجسّم زيباى انسان را با خود دارد، كه روح از چشم جلوه‌گر مى‌گردد: «و حور عين را همسر ما قرار ده و پسران جاودان را كه همچون مرواريد