- به ريسمان خدايى كه بيمناكان را امان مى‌دهد و در امان مى‌دارد «مؤمن» (در امان دارنده) از اسماء حسناى خداست. «و در ستكاران را مى‌رهاند»، اگر اعمال ما صالح و درست باشد نبايد از هيچكس چيز بترسيم، زيرا خدا هرگاه با هر سختى روبرو شويم، نجاتمان مى‌دهد و ما را از آن مى‌رهاند. «و مستضعفان را بر مى‌كشد» و اگر ديگران ما را به ضعف كشند، توان ما را سلب كنند و از جهت اقتصادى و فرهنگى از ما بهره كشى كنند و راههاى زندگى و پيشرفت را بر ما ببندند، خداوند عزّت، مستضعفان را مى‌كشد و بالا مى‌برد و دست آنها را مى‌گيرد تا به ساحل نجات و زندگى آزادانه بزرگوارانه برسند، امّا به يك شرط، كه آتش اميد و آرزو در درون انسان مستضعف فروزان بماند و به نااميدى و تسليم در برابر واقعيّت فاسد نينجامد.

«و مستكبران را پست مى‌كند»، ممكن نيست كه طغيانگران و گردن‌كشان همواره بتوانند چيرگى ستمگرانه خود را بر ملّتهاى مستضعف ادامه دهند، اين امر بر وفق سنّتهاى الهى در زندگى نيست، پس خدا بى شك همه مستكبران و طغيانگران را به زير مى‌كشد و مستضعفان را به جاى آنان بر مى‌كشد و ايشان را به رهبرى و پيشوايى مى‌رساند.

«سلطه‌دارانى را هلاك و ديگران را جانشين آنها مى‌سازد» اين پادشاهان و طغيانگران وزورگويان كه سرنوشت ملّتها را در دست گرفته‌اند و با مقدّرات امّتهاى مستضعف بازى مى‌كنند، نيرويى حقيقى در زندگى نيستند، بلكه خداوند قاهر آنان را نابود مى‌كند و روزگارشان را سپرى مى‌سازد و ديگران را به جاى آنان به قدرت مى‌رساند. «ستايش خداىِ درهم شكننده جبّاران را» كسانى كه در زمين زورگويى مى‌كنند و خود را نيمه خدا [١] مى‌پندارند و ترس و اضطراب در دلهاى‌

[١] - انصاف الهه: نيمه خدا، خدايچه.