را به آرزوهاى دنيا وا خرت برسان» همه آرزوهاى ما بزودى برا ورده خواهد شد و درست نيست كه انسان از آن نااميد شود، تحقّق آرزوها احتياج به وسيله و واسطه‌اى دارد و آن حجّت غايب و نايبان اوست.

«و برتر از آنچه ميل آن داريم به ما عطا فرما» از خدا مى‌طلبيم كه كوتاهى در اجابت خواسته‌هاى ما نكند زيرا عقل انسان محدود است و خواسته‌هايش نيز محدود است، خدايى را مى‌خوانيم كه عمق نيازهاى ما را مى‌داند تا بيش از آنچه مى‌خواهيم و بالاتر از رغبت ما به ما بدهد: «و برتر از آنچه ميل آن داريم به ما عطا فرما اى بهترين كسانى كه مورد درخواست قرار مى‌گيرند» چه كسى بهتر از خداست تا انسان از او حاجت بخواهد؟ انسان مى‌تواند در هر وقتى از او هر چيزى را بخواهد و اينگونه نيست كه پرده دارانى او را از بندگانش بپوشانند و در او براى داخل شوندگان باز است و تقرّب به او و درخواست از او به شفيع و راهنما و تشريفات نياز ندارد واو برتر از همه اينهاست، به خواهنده چندين برابر آنچه بخواهد مى‌دهد، پس او «بهترين كسانى است كه مورد درخواست قرار مى‌گيرند و گسترده عطاترين كسان است.»

«خدايا دلهاى ما را با او شفا بخش» اين قُلّه خواسته‌هاست، زيرا ممكن است دولتى اسلامى و جامعه‌اى مسلمان وجود داشته، دولتى با قوانين اسلامى و جامعه‌اى كه در روابط ظاهرى خود تابع ارزشهاى اسلامى است و حالتى از حركت، ثروت، پيشرفت، رفاه و عزّت نيز در آن هست، امّا دل همچنان بيمار باشد و انسان از همه اين نعمتها بى بهره ماند، زيرا دل از سلامت و صفا و اطمينان بى بهره است؛ كاملًا مانند انسان حسودى كه اگر چه صاحب همه نعمتهاى دنيا شود، امّا هرگز آسوده خاطر نيست، زيرا به ديگران به خاطر نعمتهاى كه دارند حسادت مى‌ورزد.

بنابراين ما به چيزى بزرگتر از همه نعمتها محتاج هستيم و آن شفاى دلهاست.