«و خشم دلهاى ما را ببر» شفاى دلها فقط اين نيست كه خدا ما را شكيبا و خرسند و خوشنود كنند و فقط اين نيست كه دل ما از حسد و كينه پاك باشد، بلكه اين است كه دل ازهر خشمى تهى باشد از خدا مى‌طلبى كه اين غيظ را از دلت ببرد و اين با ساقط كردن دشمنان انسانيّت و شكست حكومتهاى اهريمنى و قدرتهاى استكبارى جهان است.

«و هدايتمان كن به اذن خود به حقّى كه مورد اختلاف است» از فوايد حكومت اسلامى و رهبرى مكتبى آن است كه اختلافات را بر اساس هدايت به حق و صواب از ميان بر مى‌دارد:

«و هدايتمان كن به اذن خود به حقّى كه مورد اختلاف است تويى آنكه هر كه را خواهى به صراط مستقيم هدايت مى‌كند و ما را با او بر دشمن تو و دشمن خود يارى ده، اى معبود راستين آمين» و بالآخره اگر دولت و حكومتى اسلامى وجود داشته باشد مجموعه‌اى از دشمنان باقى خواهند بود كه اميد پيروزى بر آنان را داريم واز خدا مى‌خواهيم كه در اين كار ياريمان دهد.

در پايان دعاى افتتاح از مستكبران، قدرتمندان و چيرگانى كه بر مستضعفان عقب مانده و متفرّق ستم مى‌كنند، به خدا شكايت مى‌بريم و مى‌گوييم: «خدايا ما شكايت فقدان پيامبرمان و غيبت وليّمان وفراوانى دشمنانمان و كم شمار بودن خود و سختى فتنه‌ها را به پيشگاه تو مى‌آوريم» از فتنه‌هاى بسيار كه از هر ناحيه بر امّت هجوم مى‌آورند شكايت مى‌بريم، آيا اسرائيل و نظامهاى طاغوتى و در پشت سر آنها استكبار جهانى فتنه‌هاى اين امّت نيستند؟

«و از غلبه روزگار بر ما نزد تو شكايت مى‌كنيم، پس بر محمّد و آل او درود فرست و ما را با پيروزيى عاجل و بر طرف كردن زيان و ياريى كه بدان عزّت مى‌بخشى و چيرگى و دليلى حق كه آشكار مى‌گردانى و رحمتى كه با آن ما را تجليل مى‌كنى و عافيتى كه در ما مى‌پوشانى يارى ده، برحمتك يا ارحم الراحمين.»