دعا معراج مومنين و راه زندگى - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١١٩ - ٣- گنجينههاى خدا، پايانى ندارند

كردن بخل مى‌ورزد و خود را از عطاى خداوند محروم مى‌كند.

بدين گونه هرگاه انسان دورنگرتر و بلند همّتتر باشد بيشتر گنجايش رحمت خدا را دارد، و از اينرو بايد از اوقات دعا مانند شبهاى جمعه، ماه رمضان و صبح بهره‌گيرد، دستهايش را براى رحمت خدا و به سوى درياى جود او دراز كند و از او چيزهاى بى ارزش و ساده نخواهد، بلكه بايد خواسته‌هايى بزرگ داشته باشد، آنهم نه فقط براى خود براى برادران مؤمنش نيز دعا كند. از اينجاست كه فقها مى‌گويند مستحب است كه انسان در نماز شب براى چهل مؤمن دعا كند: «كسى كه چهل مؤمن را مقدّم شمارد و براى آنان آمرزش خواهد و دعا كند و بعد از آن راى خود دعا كند، خداوند دعايش را در حقّ آنان و خودش مستجاب مى‌گرداند...»

(بحار الانوار

،

ج ٩٠

،

ص ٣٨٣)

پس خداى متعال، كريم است و هنگامى كه انسان او را مى‌خواند و از او چيزى مى‌طلبد، بر او رحيم و كريم خواهد بود.

«كثرت عطاء جز به جود و كرمش نيفزايد و او عزيز و وهّاباست»، او قوى و توانا و مهيمن است و بخشنده‌اى است كه بخششهاى بى نهايت او از بندگان قطع نمى‌شود.

بعد از بر شمردن اين مجموعه صفات فاضله و اسماء حسناى الهى، دعا را پى مى‌گيريم:

خدايا اندكى از بسيار را از تو مسئلت دارم با آنكه بدان بسيار نيازمندم و غناى تو از آن، قديم و آن در نزد من بسيار و بر تو آسان و ساده است.

آنچه انسان از خدا مى‌طلبد هر چند به تصوّر خودش بزرگ و مهم باشد، در مقايسه با ملكوت، جبروت و قدرت نامحدود خدا بسيار ناچيز است. مى‌توان اين حقيقت را از طريق اين معادله دريافت: هر انسانى يك تن است از ميلياردها بشرى كه بر روى زمين زندگى مى‌كنند و قبل از آنها و نيز بعد از ايشان ميليونها نفر بر آن‌