الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٩ - اجتناب از بديها و گناهان
اجتناب از بديها و گناهان
وقتى دل از پليديهاى باطن (همچون تعصّب و كبر) پاك گردد، براى صاحب آن، اجتناب از بسيارى از بديها آسان مىگردد، ولى شهوتهاى حرام گاهى انسان را به ارتكاب خطا و گناه فرامىخواند، پس بايد هميشه مراقب و هوشيار باشد و با كمك جستن از خدا به موعظه و اندرز خويشتن بپردازد. در احاديث شريف پندها و مواعظ فراوانى ديده مىشود كه اگر دل با آگاهى آنها را فراگيرد، در ترك محرّمات به او كمك خواهد كرد.
پارهاى از اين مواعظ را باهم مىخوانيم:
١- حضرت على عليه السلام فرمود:
«لا وجع أوجع للقلوب من الذنوب، ولا خوف أشدّ من الموت، وكفى بما سلف تفكّراً، وكفى بالموت واعظاً» [١].
«هيچ دردى براى قلبها دردآورتر از گناهان نيست، و هيچ ترسى شديدتر از مرگ نيست، و براى تفكّر و انديشه كردن، آنچه گذشته است كفايت مىكند، و براى اندرز گرفتن هم مرگ كفايت مىكند.»
٢- ابوعمرو مداينى مىگويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مىفرمود:
«كان أبي يقول: إنّ اللَّه قضى قضاء حتماً لا ينعم على العبد بنعمةٍ فيسلبها إيّاه حتّى يحدث العبد ذنباً يستحقّ بذلك النقمة» [٢].
«پدرم مىفرمود: خداوند به قضاى حتمى مقدّر كرده است كه بر بندهاى نعمت ندهد كه آن را از او پس بگيرد مگر اينكه بنده گناهى كند كه سزاوار اين مجازات شود.»
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٤٠، ص ٢٤٠، حديث ١٨.
[٢] - همان، حديث ١٥.