الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٤٨ - پيمانها و ميثاقها

ورود گرفتن به بلاد كفر مسافرت كند، بايد به همه شرايطى كه تعهّد كرده و از آن جمله عمل به قوانين آن كشورها، متعهّد باشد، پس اگر چيزى را دزديد و با خود به بلاد اسلام آورد، بايد آن را به كفّار برگرداند، زيرا آن را از راه خيانت و عهدشكنى گرفته است.

١١- اگر مسلمانان به پيمانها و قراردادهاى بين المللى، متعهّد شدند، بايد طبق مفاد آنها عمل نمايند و نبايد پيمان شكنى كنند. بلى، براى مسلمانان جايز نيست كه به آنچه مخالف احكام دين يا مغاير با منافع و مصالح امّت باشد، ملتزم و متعهّد شوند.

١٢- امان دادن بدين معنى است كه به همه آنچه از نظر عرف اجتماعى و قانون رايج، متعلّق به آن فرد باشد، احترام گذاشته شود مثل احترام به خانواده، اموال، شخصيّت و ساير حقوق مدنى اشخاص، و لذا اگر او بميرد، همه آنچه متعلّق به اوست در امان مى‌ماند تا اينكه مدّت صلاحيّت امان پايان يابد، مثل اينكه فرزند صغير او بزرگ شود يا همسر او مستقل گردد، كه دراين صورت بايد عقد امان براساس قرارداد جديد بين حاكم شرع و افراد مربوطه تجديد شود.

١٣- اگر معاهد (يعنى كسى كه طرف عهد امان است) بميرد، ظاهر اين است كه مال او به ورثه او منتقل مى‌شود، ورثه‌اى كه مطابق دين خودش از او ارث مى‌برند، هر چند محارب هم باشند مگر اينكه در عقد امان و شرايط آن چيز ديگرى قيد شده باشد، مثل اينكه مال او بعداز مرگش به بيت‌المال انتقال يابد. برخى از فقها هم گفته‌اند: مال او حكم في را دارد ولى قول اوّل بهتر است، زيرا مال او نيز مورد امان قرار گرفته است.

١٤- اگر معاهدى (كه طرف عهد امان است) به دارالحرب پيوست،