الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠٧ - وجوب جنگ در راه خدا
«اسبان جنگجويان در دنيا، اسبان آنها در آخرت هستند و زيبايى و پوشش مجاهدان، شمشيرهاى آنان است.»
٤- پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«أخبرني جبرئيل بأمر قرّت به عيني وفرح به قلبي، قال: يا محمّد، من غزى من امّتك في سبيل اللَّه فأصابه قطرة من السماء أو صداع، كتب اللَّه له شهادة يوم القيامة» [١].
«جبرئيل مرا به چيزى خبر داد كه چشم من به آن روشن و دل من به آن شاد شد. جبرئيل گفت: اىمحمّد! هركس از امّت تو در راه خدا بجنگد پس قطرهاى از آسمان به او اصابه كند يا سردردى او را بگيرد، خداوند شهادت را براى او در روز قيامت مىنويسد.»
٥- امام صادق عليه السلام فرمود:
«إنّ اللَّه عزّ وجلّ بعث رسوله بالإسلام إلى الناس عشر سنين، فأبوا أن يقبلوا حتّى أمره بالقتال، فالخير في السيف وتحت السيف، والأمر يعود كما بدء» [٢].
«خداوند متعال پيامبر خود را براى دعوت مردم به اسلام فرستاد و ده سال گذشت و مردم از پذيرفتن اسلام امتناع ورزيدند تا اينكه خدا پيامبرش را مأمور به جنگ و پيكار نمود.
پس خير و خوبى در شمشير و در سايه شمشير است و اين ماجرا تكرار مىشود همانطور كه آغاز گشت.»
٦- حضرت على عليه السلام فرمود:
«إنّ اللَّه فرض الجهاد وعظّمه وجعله نصره وناصره، واللَّه ما صلحت دنيا ولا دين إلّا به» [٣].
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ١، ابواب جهاد العدوّ، ص ٦، حديث ٦.
[٢] - همان، ص ٩، حديث ١٤.
[٣] - همان، ص ٩، حديث ١٥.