الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٨٣ - قرآن كريم

شرايط امر به معروف و نهى از منكر

قرآن كريم:

١- (وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْماً اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَاباً شَدِيداً قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَى‌ رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ* فَلَمَّا نَسُوا مَاذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ) [١].

«و (به يادآر) هنگامى كه گروهى از آنان گفتند: چرا جمعى (گنهكار) را اندرز مى‌دهيد كه سرانجام خدا آنها را هلاك خواهد كرد يا به عذاب شديدى گرفتار خواهد ساخت. گفتند: (اين اندرزها) براى اعتذار و رفع مسؤوليّت در پيشگاه پروردگار است. بعلاوه آنها شايد تقوا پيشه كنند* امّا هنگاميكه تذكراتى را كه به آنها داده شده بود فراموش كردند، نهى كنندگان از بدى را نجات داديم و كسانى را كه ستم كردند بخاطر نافرمانى‌شان به عذاب شديدى گرفتار ساختيم.»

٢- (وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ) [٢].