الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٠ - تزكيه نفس
را كه انجام مىدهيد نمىداند.»
يعنى بالجلود الفروج» [١].
و مقصود خداوند از پوستها، فرجها مىباشد...»
تزكيه نفس
همانسان كه كنترل اعضاى ظاهرى، بر تو واجب است، سركوب نفس سركش، و كنترل تمايلات نفسانى نيز واجب است، بدينسان بايد نفس خود را تأديب، تزكيه و تطهير نمائى، زيرا نفس شايستهترين چيز است اگر براى اصلاح آن تلاش كنى، و خطرناكترين چيز است اگر فراموشش نمائى و يا از آن غافل بمانى.
خداوند سبحان مىفرمايد:
(وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَى* فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَى) [٢].
«و آن كس كه از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوا باز دارد* قطعاً بهشت جايگاه اوست.»
و باز مىفرمايد:
(وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا* فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا* قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا* وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا) [٣].
«قسم به جان آدمى و آن كس كه آن را آفريده و منظّم ساخته* پس فجور و تقوا را به او الهام كرده است* كه هركس نفس خود را پاك و تزكيه كرده، رستگار شده* و آن كس كه نفس خويش را به گناه آلوده ساخته، نوميد و محروم گشته است.»
[١] - وسايل الشيعه، ج ١١، ص ١٢٨، ح ٧.
[٢] - سوره نازعات، آيات ٤٠- ٤١.
[٣] - سوره شمس، آيات ٧- ١٠.