الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٠ - راه تقوا و پرهيزكارى

«از شديدترين چيزهايى كه خداوند فرض كرده است، زياد ياد خدا كردن است.»

سپس فرمود:

«مقصودم (سبحان اللَّه والحمد للَّه‌ولا اله إلّااللَّه و اللَّه اكبر) نيست، اگرچه اين كلمات از ذكر و ياد خداست، لكن مقصود به ياد خدا بودن هنگام روبرو شدن با آنچه حلال و حرام كرده است، اگر طاعت باشد به آن عمل نمايد و اگر معصيت باشد آن را ترك گويد.»

٧- امام جعفر صادق عليه السلام از پدرش، از جدّش، از على عليه السلام روايت مى‌كند كه رسول خدا فرمود:

«يقول اللَّه تبارك وتعالى لابن آدم: إن نازعك بصرك إلى بعض ما حرّمتُ عليك فقد أعنتك عليه بطبقين فاطبق ولا تنظر، وإن نازعك لسانك إلى بعض ما حرّمت عليك فقد أعنتك عليه بطبقين فاطبق فلا تتكلّم، وإن نازعك فرجك إلى بعض ما حرّمت عليك فقد أعنتك عليه بطبقين فاطبق ولا تأت حراماً» [١].

«خداوند متعال مى‌فرمايد: اى فرزند آدم اگر چشمت تو را به سوى برخى از آنچه بر تو حرام كرده‌ام سوق دهد، هر آينه تو را بر آن به دو پرده يارى داده‌ام، پس آن دورا بهم ببند و نگاه نكن، و اگر زبانت تو را به سوى برخى از آنچه بر تو حرام كرده‌ام سوق دهد، هر آينه تو را يارى كرده‌ام به دو لب، پس آن دورا بهم ببند و سخن نگو، و اگر شرمگاهت تو را به سوى برخى از آنچه بر تو حرام كرده‌ام سوق دهد، پس تو را بر او يارى كرده‌ام به دو پوشش پس بهم ببند و حرام انجام نده.»

٨- امام صادق عليه السلام از پدرانش روايت كرده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در وصيّت خود به حضرت على فرمود:

«يا عليّ، ثلاث لا تطيقها هذه الامّة: المواساة للأخ في ماله، وانصاف الناس من‌