الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٥٧ - احكام اسيران جنگى
٣- (يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُل لِمَن فِي أَيْدِيكُم مِنَ الْأَسْرَى إِن يَعْلَمِ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمْ خَيْرَاً يُؤْتِكُمْ خَيْراً مِمَّا أُخِذَ مِنكُمْ وَيَغْفِر لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ) [١].
«اى پيامبر! به اسيرانى كه در دست شما هستند بگو: اگر خداوند خيرى در دلهاى شما بداند و نيّات پاكى داشته باشيد بهتر از آنچه از شما گرفته شده به شما مىدهد و شما را مىبخشد و خداوند آمرزنده و مهربان است.»
از قرآن كريم استفاده مىشود كه حكم اسير در زمان جنگ با حكم آن در زمان بعداز جنگ تفاوت دارد، زيرا تا زمانى كه جنگ برپاست و دشمن تسليم نشده است، جنگجويان خود را به اسير گرفتن مشغول نمىگردانند، امّا هنگاميكه جنگ پايان پذيرفت، آنان كسانى را كه تسليم شدهاند به اسارت مىگيرند و سپس امام درباره آنها تصميم مىگيرد كه يا آزادشان مىگرداند و يا از آنان فديه و غرامت مىگيرد. از آيه سوم هم استفاده مىشود كه بايد به اسير، احترام گذاشت زيرا قرآن اسير را تشويق مىكند به اينكه نفس خود را تزكيه كند تا خداوند در مقابل آنچه از او گرفته شده، عوض بدهد و وى را ببخشد. اسير براساس اين ديدگاه يك انسان محترم و قابل اصلاح و بايد به او با ديد مهربانى و رحمت و مغفرت نگاه كرد.
حديث شريف:
١- طلحه بن زيد مىگويد: شنيدم امام صادق عليه السلام مىفرمود:
«كان أبي يقول: إنّ للحرب حكمين إذا كانت الحرب قائمة ولم تضع أوزارها ولم يثخن أهلها، فكلّ أسير اخذ في تلك الحال فإنّ الإمام فيه بالخيار، إن شاء ضرب عنقه
[١]- سوره انفال، آيه ٧٠.