الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٥٥ - احكام پاداش و جايزه در جنگ

بدست آورند، از جوايز مادى (پول يا مرخّصى‌هاى طولانى) يا معنوى (ارتقاى رتبه نظامى) بهره‌مند خواهند شد، و گاهى هم اراضى فتح شده يا غنايم بدست آمده، ملك آنان قرار داده مى‌شود و گاهى هم چيزهاى ديگرى در نظر گرفته مى‌شود.

٢- قرار دادن شى‌ء مجهول به عنوان پاداش مانند قسمتى از غنايم دارالحرب هم جايز است، و گاهى هم منفعت چيزى مثل محصولات اراضى مفتوحه براى مدّتى به عنوان مزد يا پاداش در نظر گرفته مى‌شود.

٣- اگر مزد و يا جايزه در نزد جاعل (پاداش دهنده) موجود باشد و به فتح و پيروزى بستگى نداشته باشد به مجرّد اينكه شخص عامل به آن كار اقدام كند، مستحقّ آن مزد مى‌شود، پس اگر فرمانده بگويد: كسى كه مرا به شكاف اين قلعه (راه نفوذ و ورود) راهنمايى كند، هزار دينار به او مى‌دهم، بر او واجب است كه اين مبلغ را فوراً پرداخت كند براى كسى كه او را راهنمايى كرده است، امّا اگر آن مزد در مال دشمن قرار داشته باشد، مثل بعضى از غنايم جنگى، بعداز تحقّق فتح و پيروزى، مستحقّ آن مى‌شود، امّا اگر جاعل به آن مالى كه پاداش قرار داده شده اصلًا دست نيافت مثل اينكه مسلمانان با دشمن مصالحه كردند و غنيمتى در كار نبود، بر فرمانده است كه شخص عامل را راضى كند يا از اشخاص عادلى، بخواهد كه داورى كنند تا مقدار حق او را تشخيص بدهند و پرداخت شود.