الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٤٠ - حكم سلاحهاى جنگى

٣- حضرت على عليه السلام فرمود:

«نهى رسول اللَّه صلى الله عليه و آله أن يلقى السمّ في بلاد المشركين» [١]

. «پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نهى كرد از اينكه در بلاد مشركين زهر افكنده شود.»

٤- حفص بن غياث مى‌گويد: از امام صادق عليه السلام پرسيدم كه آيا جايز است در شهر جنگى، آب را بر آنها فرستاد يا آتش زده شود يا با منجنيق آتش شليك گردد تا افرادى كشته شوند كه در ميان آنان زنان، كودكان، كهنسالان، اسراى مسلمين و تاجران وجود دارند؟ فرمود:

«يفعل ذلك بهم ولا يمسك عنهم لهؤلاء ولا دية عليهم للمسلمين ولا كفّارة» الحديث‌ [٢].

«اين رفتار با آنان مى‌شود، و بخاطر وجود افراد يادشده، از آنان دست نگهداشته نمى‌شود، ديه و كفاره هم ندارد.»

٥- امام صادق، از پدرش، از پدرانش نقل مى‌كند كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

«اقتلوا المشركين واستحيوا شيوخهم وصبيانهم» [٣].

«مشركان را بكشيد امّا پيران و كودكان آنان را زنده نگهداريد.»

تفصيل احكام:

١- به كار بردن همه سلاحهايى كه بوسيله آنها مى‌توان پيروزى بدست آورد، جايز است مگر مواردى كه استثنا شده است.