الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٨١
نقشه شيطان ضعيف است.»
٣- (وَإِن طَائِفَتَانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا فَإِنْ بَغَتْ إِحْدَاهُمَا عَلَى الْأُخْرَى فَقَاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِيءَ إِلَى أَمْرِ اللَّهِ فَإِن فَاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَأَقْسِطُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ) [١].
«و هرگاه دو گروه از مؤمنان باهم به نزاع و جنگ بپردازند آنها را آشتى دهيد و اگر يكى از آن دو بر ديگرى تجاوز كند با گروه متجاوز پيكار كنيد تا به فرمان خدا باز گردد، و هرگاه بازگشت، در ميان آن دو به عدالت، صلح برقرار سازيد و عدالت پيشه كنيد كه خداوند عدالت پيشگان را دوست مىدارد.»
فقه آيات
از آيه نخست استفاده مىكنيم كه وقوع جنگ داخلى امكان دارد، و آن از دشوارترين جنگها است كه جز مؤمنان حقيقى و واقعى كسى ديگر تاب تحمّل آن را ندارد.
از آيه دوّم هم استفاده مىشود كه مقاومت و پيكار در برابر ياران طاغوت يك فريضه و واجب است، و باغيان يعنى كسانيكه بر ضد امام و حكومت حق شورش و عصيان مىكنند، از اوليا و ياران طاغوت به شمار مىروند.
آيه سوّم هم نشان مىدهد كه جنگ با كسانيكه بعداز صلح، دست به بغى و تجاوز مىزنند واجب است. و همچنين از اين آيه استفاده مىشود كه بين گروههايى از مؤمنين كه با هم جنگ دارند بايد اقدام به صلح و آشتى كرد، و با كسانى كه صلح را ردّ مىكنند بايد جنگيد.
[١] - سوره حجرات، آيه ٩.