الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩١ - پارسايى در دنيا
داده شود، خير دنيا و آخرت به او داده شده است.
و فرمود: كسى حق را از دربى طلب نكرده است بهتر از پارسايى در دنيا، و اين ضد آن چيزى است كه دشمنان حق مىطلبند.
گفتم: فدايت شوم! اين از چه چيز است؟ فرمود: «از رغبت در دنيا.»
و فرمود: آيا كسى نيست كه صبر كند و با كرامت باشد؟ آرى! دنيا روزهاى اندكى است.
آرى! حرام است بر شما كه مزّه ايمان را بچشيد مگر اينكه در دنيا پارسايى پيشه سازيد.
راوى مىگويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مىفرمود:
وقتى مؤمن خود را از تعلّقات دنيا برهاند، تعالى مىيابد و شيرينى محبّت خداوند را مىچشد و به غير او، خود را مشغول نمىگرداند.
مىگويد: شنيدم مىفرمود:
وقتى دل صفا يابد، زمين براى او تنگ مىشود تا اينكه به بالا رود.»
٦- سفيان بن عيينه مىگويد: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مىفرمود:
«كلّ قلب فيه شكّ أو شرك فهو ساقط، وإنّما أرادوا بالزهد في الدنيا لتفرغ قلوبهم للآخرة» [١].
«هر قلبى كه در آن شك يا شركى وجود داشته باشد، ساقط و فروافتاده است. به يقين پارسايان تنها به اين جهت پارسايى را خواستند كه قلبهاىشان براى آخرت، فارغ شود.»
٧- امام باقر عليه السلام فرمود:
«إنّ علي بن الحسين عليه السلام قال: ألا وكونوا من الزاهدين في الدنيا الراغبين في الآخرة
، ألا إنّ الزاهدين في الدنيا قد اتّخذوا الأرض بساطاً والتراب فراشاً والماء طيباً وقرضوا من
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٦٢، ص ٣١٢، حديث ٧.