الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٤١ - حكم سلاحهاى جنگى

٢- از سلاح بايد به همان اندازه استفاده شود كه پيروزى، با كمترين مقدار ممكن از ويرانى و كشتار، تحقّق يابد.

٣- از سلاحهايى كه زمين را به تباهى بكشاند يا بى‌گناهان را نابود كند، استفاده نمى‌شود، و از سلاحهاى كشتار جمعى مانند اسلحه اتمى و بيولوژيك و شيميايى بايد پرهيز شود مگر در هنگام ضرورت، مانند اينكه:

الف- دشمن از آن سلاحها استفاده كند.

ب- استفاده نكردن از آن سلاحها، باعث ضرر و فساد بيشترى شود و مسلمانان چاره‌اى جز استفاده از اين سلاحها را نداشته باشند.

٤- محاصره اقتصادى دشمن، بستن راههاى كمك رسانى و درهم كوبيدن دژها وقلعه‌هاى دشمن با توپخانه و غيره، مانعى ندارد در صورتيكه موجب پيروزى شود.

٥- تا جايى كه امكان دارد از قطع درختان و آتش زدن مزارع اجتناب گردد.

٦- افراد غير نظامى مانند پيرمردان، زنان، كودكان، ديوانگان و كسانيكه براى عبادت به قلّه‌هاى كوهها پناه برده‌اند، كشته نمى‌شوند.

٧- اگر دشمن از زنان، كودكان و اسراى مسلمان به عنوان سپر انسانى استفاده كند از كشتن آنان صرف نظر مى‌شود، مگر در صورت ضرورت مانند شدّت يافتن جنگ و توقّف پيروزى بر دشمن بر زدن آنان. معيار كلّى اين است كه ميزان ضرورت در هر جنگى نسبت به حجم تلفات و فوايد پيروزى، محاسبه وارزيابى شود.