الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦٧ - و- صفّ جهاد
وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ) [١].
«اى كسانيكه ايمان آوردهايد! هر كس از شما از آيين خود باز گردد، خداوند جمعيتى را مىآورد كه آنها را دوست دارد و آنان او را دوست دارند، در برابر مؤمنان متواضع و در برابر كفّار سرسخت و نيرومندند، در راه خدا جهاد مىكنند و از سرزنش هيچ ملامتگرى هراسى ندارند. اين فضل خداست كه به هر كس بخواهد مىدهد و فضل خدا وسيع، و او داناست.»
جامعه مسلمان گاهى در معرض فتنههاى بزرگى قرار مىگيرد و در برابر اين فتنهها به درّه ارتداد سقوط مىكند، ارتداد از ارزشهاى وحى، ارتداد ازا حكام و راهنماييهاى كتاب و سنّت. در چنين حالاتى مشيّت الهى ايجاب مىكند كه حزب اللَّه، از ميان گروهى كه داراى صفات و ويژهگيهاى ذيل هستند، به وجود آيد:
اوّل- خداوند آنان را دوست دارد. خداوند كسى را براى شخص خودش دوست نمىدار، بلكه بدان جهت دوست مىدارد كه صفات نيك، ايمان و عمل صالح در وجود او به كمال رسيده است. وقتى كه خدا كسى را دوست بدارد فرشتگان و اولياى او نيز آن كس را دوست مىدارند و آسمان و زمين مسخّر او واقع مىشوند، زيرا همگى فرمانبردار خداوند هستند.
دوم- آنان هم خدا را دوست مىدارند و احساس مىكنند كه خداوند به آنان تفضّل و عنايت كرده است، پس بايد آنان به واسطه سود بخش بودن، و به واسطه نماز، زكات، جهاد و فداكارى خدا را شكر كنند. آنان وقتى نماز مىگزارند و زكات مىپردازند و جهاد مىكنند، از راه جبر و اكراه اين اعمال را انجام نمىدهند، بلكه داوطلبانه وبا آگاهى و اختيار كامل دست
[١] - سوره مائده، آيه ٥٤.