الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٩٥ - تفصيل احكام

٦- امام صادق عليه السلام فرمود:

«حسب المؤمن خيراً إن رأى منكراً، أن يعلم اللَّه من نيّته أنّه له كاره» [١].

«در خير مؤمن كافى است كه اگر منكرى را ببيند، خداوند بداند كه او در نيّت خود، از آن منكر، نفرت و كراهت دارد.»

تفصيل احكام:

١- انكار و نهى از منكر داراى سه مرتبه است: انكار به قلب، انكار به زبان و انكار به دست، و هر كدام از اين مراتب موقعيّت و شرايط خاص خود را دارد كه شخص مؤمن، با حكمت و درايت آنها را تشخيص مى‌دهد و وظيفه خود را متناسب با آن ايفا مى‌كند.

٢- انكار به قلب از بيزارى جستن از منكر و ناخوشنودى از ارتكاب آن آغاز مى‌شود، و به تدريج به اظهار خشم و نشان دادن چهره غضبناك مى‌انجامد، زيرا پيامبر خدا ما را دستور داده است كه گنهكاران را با چهره عبوس و گرفته ملاقات كنيم و از مجالس منكرات و مرتكبين آن دورى نمائيم.

برائت از منكر از حقايق و شرايط اصلى ايمان است و در همه شرايط، بطور مطلق واجب است، امّا جلوه‌هاى اين برائت از قبيل تغيير چهره و دورى كردن از معصيت‌كاران، تابع شرايطى است كه ذكر گرديد وبستگى به حكمتى دارد كه ان شاء اللَّه درباره آن سخن خواهيم گفت.

٣- اعراض از ستمگران و ترك مراودت با آنها و اجتناب از گنهكاران و مجالس آنان، واجب است در صورتيكه تأثير در اصلاح آنان داشته باشد،