الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٩٤ - پارسايى در دنيا

باطنش زهر كشنده است. انسان عاقل از آن حذر مى‌كند، امّا كودك نادان به سوى آن ميل مى‌كند.»

آية الله العظمى السيد محمد تقي المدرسي(دام ظله)، الفقه الاسلامى احكام جهاد - قم، چاپ: اول، ١٣٨٠.

- ابوالدرداء مى‌گويد: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:

«من أصبح معافى في جسده، آمناً في سربه، عنده قوت يومه، فكأنّما خيّرت له الدنيا. يابن جعشم، يكفيك منها ما سدّ جوعتك، ووارى عورتك، فإن يكن بيت يكنّك فذاك، وإن يكن دابة تركبها فبخ بخ، وإلّا فالخبز وماء الجرّة، وما بعد ذلك حساب عليك أو عذاب» [١].

«هركه صبح كند در حاليكه بدنش در عافيت، و راه زندگى‌اش در امنيّت بوده، و آذوقه روزش در نزدش باشد، گويا دنيا به او داده شده است. اى فرزند جعشم! از دنيا آنچه گرسنگى تو را سدّ كند، و عورتت را بپوشاند، كفايت مى‌كند. اگر خانه‌اى داشتى كه تو را (از سرما و گرما) بپوشاند كه چه خوب، و اگر مركبى داشتى كه سوار شوى چه بهتر، و گرنه نان و كوزه آبى بس است كه بيشتر از آن يا حساب دارد يا عذاب.»

١٣- حضرت على عليه السلام فرمود:

«الزهد بين كلمتين من القرآن، قال اللَّه تعالى:

(لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى‌ مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ) [٢]

ومن لم يأس على الماضي ولم يفرح بالآتي فقد استكمل الزهد بطرفيه» [٣].

«زهد و پارسايى در دو جمله قرآنى خلاصه شده است. خداوند فرمود است: «به آنچه از دست شما رفته دريغ و تأسّف نخوريد و به آنچه به شما رسيده شاد نشويد».