الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٥٧ - ب- مهاجرت و يارى رساندن

و مسلمانان را به يارى بخواهند، نبايد آن ميثاق نقض شود و با آن دولت وارد جنگ شد به گونه‌اى كه كيان امّت و دولت اسلامى در دارالاسلام در معرض خطر قرار گيرد.

در آيه ديگر خداوند مى‌فرمايد:

(وَالَّذِينَ تَبَوَّءُوْا الدَّارَ وَالْإِيمَانَ مِن قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى‌ أَنفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ) [١].

«و براى كسانى است كه در اين سرا [/ سرزمين مدينة] و در سراى ايمان، پيش از مهاجران مسكن گزيدند و كسانى را كه به سويشان هجرت كنند دوست مى‌دارند، و در دل خود نيازى به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمى‌كنند، و آنها را بر خود مقدّم مى‌دارند هر چند خودشان بسيار نيازمند باشند، كسانيكه از بخل و حرص نفس خويش باز داشته‌اند رستگارانند.»

از اين آيه الهام مى‌گيريم كه بين اهالى بومى دارالاسلام و مهاجرين بايد يكنوع پيوند و همبستگى روحى و درونى بوجود آيد، تا هسته اصلى امّت واحده‌اى كه مافوق همه امتيازات خونى، نژادى و قومى است، ايجاد شود. آرى پيوند خويشاوندى تنها در چارچوب امّت واحده مى‌تواند اعتبار و موقعيّت داشته باشد، زيرا در كتاب خدا «اولوالارحام» يعنى خويشاوندان نسبت به يكديگر سزاوارترند.

خداوند در قرآن، ما را از هر نوع وابستگى ديگر كه موازى با وابستگى دينى و اعتقادى و مكتبى باشد، بر حذر مى‌دارد و مى‌فرمايد:

(أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تُتْرَكُوا وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنكُمْ وَلَمْ يَتَّخِذُوا مِن دُونِ‌