الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٦ - خودآرايى به فروتنى، بردبارى و انصاف
آنحضرت آورد، چون پيامبر خدا آن قدح را نزديك دهانش آورد، آن را دور كرد و فرمود: دو نوشيدنى را كه بتوان به يكى از آن دو اكتفا كرد نمىنوشم و آن را حرام هم نمىكنم و لكن براى خداوند تواضع مىكنم. به يقين هركه براى خدا تواضع كند، خداوند او را بالا برد، و هركه تكبّر كند خدا او را پائين آورد و هركه در معيشت خود ميانه روى كند، خداوند روزيش دهد، و هركه در معيشت، ريخت و پاش نمايد، خداوند او را محروم مىگرداند، و هركه مرگ را بسيار ياد كند، خدا او را دوست مىدارد.»
٧- امام باقر عليه السلام از پيامبر خدا روايت مىكند كه فرمود:
«إنّ اللَّه يحبّ الحيي الحليم العفيف المتعفّف» [١].
«همانا خداوند شخص با حيا و حليم و با عفّت و متعفّف را دوست مىدارد.»
٨- امام صادق عليه السلام غلامش را به دنبال كارى فرستاد، غلام دير كرد.
حضرت بدنبالش بيرون آمد، پس حضرت او را يافت كه خوابيده است، نزد سرش نشست و او را باد مىزد تا آنكه بيدار شد. امام عليه السلام به او فرمود:
«يا فلان، واللَّه ما ذاك لك تنام الليل والنهار، لك الليل، ولنا منك النهار» [٢].
«اى فلانى به خدا قسم براى تو اين اختيار نيست كه شب و روز بخوابى، شب براى تواست، و روزت براى ما.»
٩- امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«سيّد الأعمال إنصاف الناس من نفسك، ومواساة الأخ في اللَّه، وذكر اللَّه على كلّ حال» [٣].
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٢٦، ص ٢١١، حديث ٣.
[٢] - همان، حديث ٤.
[٣] - همان، باب ٣٤، ص ٢٢٥، حديث ٢.