الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٥٧ - خودآرايى به فروتنى، بردبارى و انصاف
«سرآمد اعمال، انصاف كردن با مردم، و با برادر دينى در راه خدا هميارى نمودن و به ياد خدا بودن در هر حال است.»
١٠- امام صادق عليه السلام فرمود:
«ثلاث هم أقرب الخلق إلى اللَّه يوم القيامة حتى يفرغ من الحساب: رجل لم تدعه قدرة في حال غضبه أن يحيف على من تحت يده، ورجل مشى بين اثنين فلم يمل مع أحدهما على الآخر بشعيرة، ورجل قال بالحقّ فيما له وعليه» [١].
«سه نفر هستند كه نزديكترين مردم به خدا در روز قيامت مىباشند تا از حساب فارغ شود: مردى كه قدرتش به او اجازه ندهد در حال غضب به زيردستش ستم كند، و مردى كه ميان دوكس راه رود و به اندازه جوى با يكى برديگرى ميل نكند، (يعنى در رفتار و قضاوت يكى را بر ديگرى امتياز ندهد) و مردى كه حق را بگويد در آنچه به نفع او است يا بر ضرر او.»
١١- امام باقر عليه السلام فرمود:
«إنّ للَّهجنّة لا يدخلها إلّاثلاثة، أحدهم من حكم في نفسه بالحقّ» [٢].
«خداوند بهشتى دارد كه آن را وارد نمىشود جز سه نفر: يكى از آنها كسى است كه درباره خود به حق قضاوت كند.»
١٢- باديهنشينى نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد: اى رسول خدا! عملى را به من ياد دهيد كه بواسطه آن وارد بهشت شوم. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«ما أحببت أن يأتيه الناس إليك فأته إليهم، وما كرهت أن يأتيه الناس إليك
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٣٤، ص ٢٢٥، حديث ٤.
[٢] - همان، ص ٢٢٦، حديث ٩.