الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٨٩ - پارسايى در دنيا
آنان جارى مىشود و ميوه بصيرت آنها به شكوفائى مىنشيند. پارسايى بر دو نوع است: پارسايى در حرام دنيا و از ترس عقاب خداوندى. اين نوع پارسايى بر همه واجب است و نوع ديگر پارسايى در حلال دنيا است و از ترس محاسبه شدن و حساب پس دادن. اين نوع پارسايى مخصوص اولياى الهى مىباشد، و گاهى بنده خدا در امور حلال نيز پارسايى مىكند تا در دام حرام گرفتار نشود. و چون محبّت دنيا عامل اصلى هر خطا و لغزش است، و در وجود انسان جاى گرفته است، لذا انبياى الهى و جانشينان آنان همواره به زهد و پارسايى در دنيا سفارش كردهاند كه گزيدهاى از سخنان آنان را نقل مىكنيم:
١- امام صادق عليه السلام فرمود:
«قيل لأمير المؤمنين عليه السلام: ما الزهد في الدنيا؟ قال: تنكيب حرامها» [١].
«از حضرت على عليه السلام سؤال شد كه پارسايى در دنيا چيست؟ فرمود: كنارهگيرى از حرام دنيا، پارسايى است.»
٢- ابوطفيل مىگويد: از حضرت على عليه السلام شنيدم كه مىفرمود:
«الزهد في الدنيا قصر الأمل، وشكر كلّ نعمة، والورع عمّا حرّم اللَّه عليك» [٢].
«زهد در دنيا عبارت است از: كم و كوتاه كردن آرزوها، شكر هر نعمت و پروا از آنچه خداوند بر تو حرام كرده است.»
٣- امام صادق عليه السلام فرمود:
«ليس الزهد في الدنيا بإضاعة المال، ولا بتحريم الحلال، بل الزهد في الدنيا أن لا
[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، باب ٦٢، ص ٣١٤، حديث ١١.
[٢] - همان، حديث ١٢.