الفقه الاسلامى احكام جهاد - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ٢٤٧ - پيمانها و ميثاقها
بايد بالغ و عاقل و مختار باشد، و در شرايط صيغه مثل اينكه صيغه عقد واضح و روشن باشد. پس اگر كودك يا مكُرَه (كسى كه مجبور شده) پناه بدهد، به پناه دادن او اعتنا نمىشود و همچنين اگر مسلمان، سخن متشابه و غير روشنى بگويد مثل اينكه او را به جلو آمدن فراخواند، امان محسوب نمىشود.
٦- اگر كافر گمان كند كه مسلمان به او امان داده است و سلاحش را به زمين بگذارد، فقها واجب مىدانند كه او را به محلّ امنى ببرند، و كشتن و يا اسير كردن او را جايز نمىدانند. برخى از روايات هم بر اين امر دلالت مىكند.
٧- فرستاده دشمن كشته نمىشود و همچنين كسانيكه در حكم او هستند مانند افراد صليبسرخ و ناظران جنگ و كسانيكه امان عرفى دارند.
٨- وقت امان دادن، قبل از پايان جنگ است و اگر مسلمانى اقرار كند كه براى كافرى در هنگام جنگ امان داده است، اقرار او قبول و اجرا مىشود، ولى بعداز ختم جنگ جز امام كسى ديگر حق امان دادن ندارد. و اگر مسلمانى دراين هنگام اقرار كند كه به كافرى پناه داده است، پذيرفته نمىشود مگر اينكه با دليل ثابت شود.
٩- دولت اسلامى حق دارد به هر كس از كفّار كه بخواهد، از طريق رواديد ورود دادن، پناه بدهد و دراين صورت آنان تا زمانى كه در وطن اسلامى هستند، زير سرپرستى اسلام هستند و امنيّت دارند، و براى هيچكس جايز نيست با آنان پيمان شكنى كند، و اگر از دارالاسلام خارج شدند، حكم ساير كفّار را پيدا مىكنند.
١٠- اگر يكى از مسلمانان، بعداز دريافت امان مثلًا از طريق ويزاى